Forum

Cisza, więc podpowiem - uj tam, nie odzyskiwanie kaucji. Mam nadzieję jednak @KONTO USUNIĘTE, że widzisz absurd. Nie o to nam szło, choć zaczynam wątpić o co Tobie szło... Zwłaszcza w kontekście dbałości o planetę zwaną Ziemią. Smutne to i żenujące.  Walczymy dalej ze słomkami? P.S. W kontekście monetyzacji - jaki uj stoi na przeszkodzie, by z goowna to zrobić? W krajach trzeciego świata tak się dzieje, go suche goowno całkiem nieźle się pali. Biopaliwo Panie...   Ed. Rozwinę jeszcze myśl. Srasz w kibel i spuszczasz, to Cię stać - płacisz DUŻO więcej. Jeśli srasz na papierek i suszysz, to masz upust. Oczywiście kibel obowiązkowo z pierdyliardem czujników certyfikowanych EU. Mamy odczyt opium? Płacimy GRUBO więcej, no i hoplicja na karku.  Na marginesie tej celowo przerysowanej "powiastki" nie dostrzegasz jak blisko Ci orwellowskiego Wielkiego Brata? 

Nie chcę powiedzieć, że byłem prorokiem, ale potencjalnym "drążycielom" mogę podać numer konta. Mariusz - ty nie musisz płacić. 

Co łączy konklawe z 1513 roku, udka w McDonald'sie, sygnalizację świetlną i piątek trzynastego? Matematyka. „Tajemnice konklawe, czyli spotkania z matematyką tam, gdzie trudno ją dostrzec" to nie opowieść o wyborze papieża, lecz o matematyce, która bez przerwy jest obecna w naszym życiu. Zostaliśmy patronem tej wyjątkowej książki i wkrótce, wraz z Wydawnictwo Naukowe PWN, zorganizujemy konkurs, w którym będziecie mieli szansę wygrać jeden z dwóch egzemplarzy tej wyjątkowej książki. Najpierw jednak zapraszamy do przeczytania recenzji. Doktor Jakub Szczepaniak, popularyzator nauki, wykładowca Centrum Nauczania Matematyki i Fizyki Politechniki Łódzkiej, wie jak uczynić królową nauk atrakcyjną. W końcu ma na koncie już 6 książek. W najnowszej z nich – „Tajemnice konklawe, czyli spotkania z matematyką tam, gdzie trudno ją dostrzec" – zastosował interesujący przepis: najpierw podaje intrygującą historię, potem serwuje sporo matematyki, a na deser otrzymujemy puentę w towarzystwie ciekawostki. I to się świetnie sprawdza. Czujemy się jakbyśmy siedzieli przy kawiarnianym stoliku z dobrym znajomym, który opowiada fascynującą historię i chce, byśmy spojrzeli na nią z niecodziennej strony. Na książkę składa się 35 opowieści poruszających zagadnienia z pięciu działów matematyki. Znajdziemy tu teorię liczb, prawdopodobieństwo, teorię grafów, kombinatorykę i matematykę rekreacyjną. Wychodzą od pytań o codzienność – ilu udek nie kupisz w McDonald's? Jak często wypada piątek trzynastego? Dlaczego 80% kobiet zwraca uwagę na 20% mężczyzn? – trafiamy w matematyczne abstrakcje. Czy jest to lektura dla każdego? Tak, ale... Jeśli ostatni kontakt z matematyką mieliśmy w szkole średniej i po maturze o wszystkim zapomnieliśmy, to bez porządnego odświeżenia sobie materiału możemy mieć poważne problemy ze zrozumieniem znacznej części rozdziałów. Więc tak, rzeczywiście jest to lektura dla każdego, ale wymaga albo obcowania z matematyką na poziomie szkoły średniej, albo chęci przypomnienia sobie tego, co dawno zapomnieliśmy. I w tym tkwi siła najnowszej książki Szczepanika. Nie znajdziemy tutaj nadmiernego uproszczenia, autor czegoś od nas wymaga, ale też i wiele daje w zamian. Widać, że matematyka go bawi, czerpie z niej przyjemność. Chce nam pokazać, że jest ona ciągle obecna w naszym codziennym życiu i nie ma się jej co bać. Dla osób, które dawno zostawiły matematykę za sobą, to wspaniały pretekst, by ją sobie przypomnieć. A dla uczniów, którzy zastanawiają się, po co właściwie się męczą na lekcjach, „Tajemnice konklawe” mogą być świetnym argumentem, że – jeśli tylko będą chcieli – mogą wykorzystywać matematykę przez całe życie. Choćby po to, by się nią bawić.

Wykazujesz uporczywe niezrozumienie idei kaucjonowania plastikowych butelek. Radarze, poprzez kaucję bezwartościowy śmieć cudownie się  zmonetyzował. Twoja sympatia - centralne segregowanie - do tej pory nie poradziła sobie z bezwartościową dotychczas plastikową butelką, więc przed wygłoszeniem tej nieskutecznej opcji wypadałoby Tobie zrobić risercz, ile tych butelek trafiało do recyklingu. I wtedy zobaczysz, jaki to Twoje myślenie życzeniowe jest utopijne. W domu, na razie z plastikiem nie ma problemu, pojawi się pewnie w sezonie wyjazdowym ale już myślimy co z fantem zrobić. Na razie przeważa opcja, że będzie się rzucało gdzie popadnie (ale na widoku). Zakładamy, że osoby zaradne inaczej czynnie i z radością nie pozwolą im awansować do zaszczytnego etapu  mikroplastiku.

Tak, ma to sens jeśli kupuje się zwykłą wodę w petach, tzw. źródlaną. Jednak wody wysokozmineralizowane, nie mają pod pewnymi względami  za bardzo konkurencji. Twarde wody, dostępne w kranach głównie w płd. Polsce mają np. do 100 mg/l wapnia, ale na północy już gorzej. Rekordzistka, butelkowana  Muszyna Cechini, ma ponad 300. Dla ludzi na diecie wegetariańskiej, a zwłaszcza wegańskiej, gdzie eliminuje się wapń pochodzenia zwierzęcego, może być to istotna suplementacja tego pierwiastka. Ponadto jest jeszcze kwestia magnezu. Oczywiście wody wysoko zmineralizowane mają swoje ograniczenia dla osób z problemami z nerkami/wysokim ciśnieniem (wysoka zawartość sodu).  Taki o to ranking: https://dietetykanienazarty.pl/b/najlepsza-woda-mineralna-ranking/ Jeśli kupować wodę butelkowaną, tak na stałe do domu, to zdecydowanie świadomie. Jest jeszcze kwestia smaku. Ja preferuje zieloną Muszyniankę, niskonasyconą CO2. Jakościowo jedna z najlepszych wód, a mnie także po prostu smakuje. Nie każdy lubi taki smak, ale taka zimna muszynianka miło łechce moje podniebienie. Tego woda z kranu nie zapewni. Natomiast kupno w plastiku zwykłych wód źródlanych faktycznie mija się z celem. Ps. Jestem jeszcze z tego pokolenia co pamięta butelki na wymianę. I nie chodzi o piwo. Co sobotę z ojcem wymienialiśmy szklane butelki po Mazowszance i legendarnym dziś Ptysiu na nowe napoje, w odpowiednim skupie. A tam kolejki, a z rana leciał w tv Załoga G i czasem odcinek przeleciał, + czyszczenie butelek na wymianę, specjalną szczotką. Woda z kranu była niesmaczna, choć piło się ją hektolitrami. Rarytasem był syfon. Tyle, że w tej chorej gospodarce niedoborów, ciężko było zdobyć naboje CO2. Nawet z tym sobie nie radzono. Teraz ludzie idą na łatwiznę. Myk, zgrzewka do kosza. A i niechęć do wody z wodociągów jest cały czas mocno zakodowana.