Jump to content
Forum Kopalni Wiedzy

Recommended Posts

W przeciwieństwie do OTW, skala mikro ma olbrzymią ewidencję eksperymentalną z prawie wszystkich stron, bezpośredni wpływ na to co mierzymy - kwestia zebrania tego wszystkiego do kupy. Natomiast w OTW, kosmologii dużo gorzej z ewidencją - mamy głównie ekstrapolację: widząc kamień przewidujemy górę. Ale poprawia się się np. dzięki obserwacji fal grawitacyjnych - pewność będzie rosła, ale konieczna jest cierpliwość i ostrożność.

Mówiąc że wierzysz w OTW, znaczy że też wierzysz w formalizm Lagranżowski - który sam w sobie ma dużo założeń, jak używanie pochodnych wymagających lokalności, np dla wewnętrznej krzywizny z OTW.

No i przecież wyraźnie rozdzieliłem lokalność od realizmu w tym co zacytowałeś ... podkreślając że lokalność mechanik Lagranżowskich jest ciut inna niż ta intuicyjna lokalność: tylko pierwsza z nich jest czasowo/CPT symetryczna.

Edited by Jarek Duda

Share this post


Link to post
Share on other sites
27 minut temu, Jarek Duda napisał:

ma olbrzymią ewidencję eksperymentalną

Przepraszam Jarku, ale ja ciągle (mimo wieku) uczę się języka ojczystego, co Tobie, młodemu w końcu człowiekowi polecam. :) (po chłopsku: nie rób już takiej siary)
Ma, ale nie aż takie (z "teoretycznego" punktu
widzenia) w skali, o jakiej przystoi nam mówić; myślę o skali zwyczajnej, w milimetrach, bo w oczekiwanej skali jesteśmy zwyczajnie w d*ie.

27 minut temu, Jarek Duda napisał:

z prawie wszystkich stron,

Powiedz mi proszę, z której to strony obserwacyjnej nie pasi i boli? :D

27 minut temu, Jarek Duda napisał:

kwestia zebrania tego wszystkiego do kupy

Oczekujesz tego po mnie? Myślałem, że jesteś teoretyk z krwi i kości, a przynajmniej z kręgosłupem. ;)

27 minut temu, Jarek Duda napisał:

podkreślając że lokalność mechanik Lagranżowskich jest ciut inna niż ta intuicyjna lokalność:

Widzisz, ja nie wierzę w intuicję. :D Ciut musisz postarać się bardziej. Prosto: do chłopa, który skleci Ci snopowiązałkę, teleskop i LHC. Kiepsko Ci wychodzi "próba" porozumienia. ;)

ed: Dodam, że kiedyś po którymś piwie wpadłem na niezły koncept. Gdyby tak co miesiąc robić odstrzał kontrolowany dziesiątego z publikujących teoretyków, którzy najmniej empirycznie przewidują, to może nauka poszłaby do przodu. ;)

Edited by Astro

Share this post


Link to post
Share on other sites

Pominę kwestie językowe żeby jednak skupić się na części merytorycznej, też nic od Ciebie nie oczekuję.

Co do "intuicyjnej lokalności", jak już wiele razy pisałem - narzuca ona asymetrię czasową: że przyczynowość działa tylko w przyszłość.

Natomiast mechanika Lagranżowska jednak ma symetrię czasową/CPT, np. z równoważnym sformułowaniem przez optymalizację działania - przykładowo w OTW prowadząc do równania Einsteina jak:

wewnętrzna krzywizna czasoprzestrzeni jest proporcjonalna do tensora energii-pędu

jest ono czasowo-symetryczne: nie narzuca kierunku przyczynowości, tylko mówi o warunkach równowagi np. między przeszłością a przyszłością - jak w 4D galarecie: tzw. "block universe" Einsteina.

Jeszcze raz: jest drobna różnica między standardowym "lokalnym realizmem" narzucającym asymetrię czasową - prowadząc do paradoksów jak łamanie nierówności Bella, a czasowo-symetrycznym czasoprzestrzennym "4D lokalnym realizmem" - nie narzucającym kierunku przyczynowości: jak w optymalizacji działania np. w równaniu Einsteina, czy w zespołach po trajektoriach - jak Feynmanowskie równoważne z QM.

 

Może trochę rozwinę dlaczego uważam że "4D lokalny realizm" naprawia "kwantowe" paradoksy jak łamanie nierówności Bella. Podstawowa kwestia jest w tym że mamy tutaj dwa różne modele probabilistyczne:

1) standardowy, intuicyjny: prawdopodobieństwo alternatywy rozłącznych zdarzeń jest równe sumie ich prawdopodobieństw,

2) reguła Borna (rho ~ psi^2): prawdopodobieństwo alternatywy rozłącznych zdarzeń jest proporcjonalne do kwadratu sumy ich amplitud.

Nierówności typu Bella wyprowadzamy używając 1), natomiast mechanika kwantowa pozwala działać w 2) - czasem łamiąc takie nierówności wynikłe z innego modelu.

Pytanie sprowadza się do tego jak dostać reguły Borna - zakładając symetrię czasową rho ~ psi^2 samo wychodzi: jedno psi jest z przeszłości (zespołu po trajektoriach/propagatorze), drugie z przyszłości - np. w TSVF: https://en.wikipedia.org/wiki/Two-state_vector_formalism

Najprostszy zespół po trajektoriach - jednorodny (MERW: https://en.wikipedia.org/wiki/Maximal_entropy_random_walk ) już też to ma - na przykładzie nieskończonej studni [0,1]: zwykła dyfuzja powie rozkład jednorodny rho = 1 , mechanika kwantowa powie rho ~ sin^2 ... rozkład jednorodny po trajektoriach w przeszłość lub przyszłość powie rho ~ sin, po pełnych trajektoriach powie poprawnie rho ~ sin^2: mnożąc amplitudy z tych jednokierunkowych:

image.thumb.png.5eeb660e16dd3ddbebca73b0ba2b3041.png

Mając reguły Borna (np. z symetrii czasowej), możemy łamać nierówności Bella - najlepiej zobaczyć to na chyba najprostszej tego typu (Mermina): "rzucając 3 monetami, przynajmniej 2 dają tą samą wartość" - dla binarnych zmiennych ABC:   Pr(A=B) + Pr(A=C) + Pr(B=C) >= 1

Podczas gdy wydaje się absolutnie oczywista, mechanika kwantowa pozwala ją łamać ( https://arxiv.org/pdf/1212.5214 ). Zakładając same reguły Borna jak w MERW (szczegóły - strona 9 z  https://arxiv.org/pdf/0910.2724 ) też możemy ją łamać:

image.thumb.png.f6f3ad33728e9104967e380f2fcf6a4b.png

Share this post


Link to post
Share on other sites
12 minut temu, Jarek Duda napisał:

też nic od Ciebie nie oczekuję.

Dziękuję; witam Cię bracie w sandze. :) (no może jednak proszę: dbaj o język; to dla mnie JEDYNY objaw patriotyzmu ;))

15 minut temu, Jarek Duda napisał:

Co do "intuicyjnej lokalności", jak już wiele razy pisałem - narzuca ona asymetrię czasową: że przyczynowość działa tylko w przyszłość.

Postaram się trzymać to, o co Cię prosiłem. Nagraj sobie dowolny filmik, np. upadająca szklanka. Potem puść od tyłu. Nie sądzę, żeby pojawił Ci się chaos. :P

17 minut temu, Jarek Duda napisał:

Natomiast mechanika Lagranżowska jednak ma symetrię czasową/CPT

A mój pies szczeka. I co mi zrobisz? :)

Wiesz co Jarku? Napisz, bez tych "mądrych" obrazków tak, żeby Jenek z Janki wyjęty Ci przyklasnął. Bo dla mnie, który i śrubą mikrometryczną pokręci, i w kamieniu ładnie wyłupie, pospawa ładnie, zaprojektuje i zrealizuje Ci sterowane via tel opuszczanie i podnoszenie rolet itd. to jednak pintolisz. Bez sensu. ;) A stała Hubble'a jest stała. I co mi zrobisz? :P

ed: mów prosto; tak, żeby LUDZIE Cię rozumieli, bo pseudonadęciem nic nie osiągniesz; wierz mi. :)

ed2: nie obraź się, ale nie dobrnąłem do połowy Twojego posta, bo po co? Wiem, że świata nie zbawiłeś ;) Jeśli się mylę, to napisz wprost, bo zawsze wolę zabijać głupotę.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Załóżmy dla uproszczenia że ta szklanka rozbija się w próżni bez grawitacji - symetria mówi że gdybyśmy nadali wszystkim kawałkom dokładnie przeciwny pęd i moment pędu, złożyłyby się w tą szklankę.

Ale znamy dużo prostsze sposoby zrobienia szklanki: korzystając z łańcuchów przyczynowo-skutkowych zapoczątkowanych w naszym wielkim wybuchu - z utworzeniem ziemi, piasku, wytopieniem z niego szklanki.

Symetria CPT mówi że teoretycznie analogiczne łańcuchy przyczynowo-skutkowe można by wykonać w przeciwnym kierunku czasowym, tylko jest to trudne do realizacji z perspektywy rozwiązania w którym żyjemy.

Będę odpowiadał na argumenty merytoryczne na temat - pozostałe ignoruję.

Share this post


Link to post
Share on other sites

ed3: Jeszcze jedno; nie chciałbym, abyś brał to osobiście, bo ja przy Twoich algorytmach wymiękam (zbyt głupi jestem). Obawiam się jednak, że wspaniałe "ukierunkowanie" niekoniecznie idzie w parze z takim choćby  "generalnym" oglądem rzeczywistości; zbyt dużo studenckich błędów popełniasz (próbując mówić autorytatywnie).

7 minut temu, Jarek Duda napisał:

Załóżmy dla uproszczenia że ta szklanka rozbija się w próżni bez grawitacji - symetria mówi że gdybyśmy nadali wszystkim kawałkom dokładnie przeciwny pęd i moment pędu, złożyłyby się w tą szklankę.

Ale jest małe ALE;  się nie składa - obserwacja. :P

7 minut temu, Jarek Duda napisał:

Ale znamy dużo prostsze sposoby zrobienia szklanki: korzystając z łańcuchów przyczynowo-skutkowych zapoczątkowanych w naszym wielkim wybuchu

Nie wiotaj tu BB. Wystarczy trochę zdrowego rozsądku i OBSERWACJI. :P

7 minut temu, Jarek Duda napisał:

Symetria CPT mówi że teoretycznie analogiczne łańcuchy przyczynowo-skutkowe można by wykonać w przeciwnym kierunku czasowym, tylko jest to trudne do realizacji z perspektywy rozwiązania w którym żyjemy.

Jeeeej. Prawie posikałem się. Tylko wiesz, ja ROZUMIEM co to CPT.

7 minut temu, Jarek Duda napisał:

pozostałe ignoruję.

Jak widzisz, ja uparcie na WSZYSTKIE Twoje wierzenia, "argumenty" pozamerytoryczne odpowiadam, ale ok, TYŚ JEST KOPERNIK! :D (piękny argument przy libacji sprzed 30 lat; czułem się dumnie, bo byłem o 30 lat głupszy  :D).

ed: Poproszę Cię jeszcze o jedno. Zabij proszę, tutaj, na KW, na oczach wszystkich myślących ludzi wszelkie inne hipotezy niż CCC . Zrobi nam dobrze wszystkim (wszak Tyś jest Kopernik).

Edited by Astro

Share this post


Link to post
Share on other sites

Znów - jak przy okazji tunelowania we wnętrzach gwiazd - próbujesz jak przedszkolak. Powodzenia. :)

Pamiętasz, czy mam linkować?

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
4 godziny temu, Jarek Duda napisał:

thinkim, dla mnie zasada zachowania energii to jest coś dobrze zweryfikowanego - potrzeba baardzo silnych argumentów żeby mieć pewność że może być łamana.

thikim jak już.

Proszę bardzo:
https://zapytajfizyka.fuw.edu.pl/pytania/zachowanie-energii-i-poczatki-wszechswiata/

Cytat

Ta gęstość zmieniała się dość wolno, a objętość rosła bardzo szybko, więc całkowita energia również rosła — nie była zachowana. Było to możliwe, gdyż zasada zachowania energii nie stosuje się do pola grawitacyjnego w Ogólnej Teorii Względności, o ile czasoprzestrzeń nie jest asymptotycznie płaska. 

i drugi przypadek:
http://naukawpolsce.pap.pl/aktualnosci/news%2C30242%2Czapytajnaukowca-dlaczego-w-prozni-czastki-powstaja-i-znikaja.html

Ogólnie ciężko jest jednak przeoczyć to że wszechświat się rozszerza. Ba, nawet coraz szybciej - i pogodzić to z założeniem że energia jest stała.
Bo energia planet, gwiazd, fotonów pozostaje z grubsza niezmieniona.
Mamy jednak Wszechświat który się rozszerza, coraz szybciej nawet. Mamy energię próżni. Tej próżni mamy coraz więcej.

Ale pozostaje problem co z energią potencjalną? Co z energią kinetyczną? Co z energią próżni?
Nie da się tego pogodzić z zasadą zachowania energii.

56 minut temu, Jarek Duda napisał:

Będę odpowiadał na argumenty merytoryczne na temat - pozostałe ignoruję.

Będzie Ci coraz trudniej - wiesz o tym?

Edited by thikim

Share this post


Link to post
Share on other sites

Owszem zakładamy tutaj niezachowanie energii - że jest ono możliwe. Z drugiej strony QFT przewiduje energię próżni ponad sto rzędów za dużą (10^100) - po prostu nie wiemy: bawimy się w zgadywankę, wymyślamy założenia, modele - ale daleko do czegoś pewnego.

Share this post


Link to post
Share on other sites

A co jeśli teoria Wielkiego Wybuchu jest nieprawdziwa? Wtedy wszystkie te dywagacje nie mają sensu. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
9 minut temu, thikim napisał:

thikim jak już.

Mam nadzieję tylko, pisząc tu tak sobie, jak w pieprzony dzienniczek, że to nie jest średnia intelektualna tego forum. Bo smutno by było...

 

1 minutę temu, Jarek Duda napisał:

po prostu nie wiemy: bawimy się w zgadywankę,

Zgadywanki są fajne, pod warunkiem, że nie jest to WYROCZNIA. Jarku, ponawaiam prośbę: nie  traktuj zgadywanek jak wyroczni.

6 minut temu, Rider napisał:

A co jeśli teoria Wielkiego Wybuchu jest nieprawdziwa?

Proponuję Ci coś praktycznego. Obal to (naukowo), a Nobel gwarantowany. Kobiety, wino i śpiew do końca życia za free. Powodzenia. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Symetria czasu/CPT jest w sercu teorii których używamy we wszystkich skalach - to coś więcej niż zgadywanka:

- mechaniki Lagranżowskie od QFT do GR/OTW - z symetrycznym sformułowaniem przez optymalizację działania jak równanie Einsteina: warunek równowagi między przeszłością a przyszłością,

- mechanika kwantowa jest unitarna: z ewolucją symetryczną w czasie - dla funkcji falowej wszechświata: gdzie nie ma otoczenia koniecznego dla kolapsu,

- w szczególnej teorii względności kierunek czasu jest subiektywny: zmienia się z prędkością obserwatora,

- w ogólnej teorii względności czas to równoważny wymiar, np. zamieniający się z przestrzennym pod horyzontem czarnej dziury,

- mamy równoważne sformułowanie mechaniki kwantowe przez Feynmanowskie zespoły po trajektoriach: obiekty symetryczne czasowo.

Przestając akceptować tą symetrię, wali się praktycznie cała fizyka teoretyczna .. https://en.wikipedia.org/wiki/CPT_symmetry#Derivation_of_the_CPT_theorem

Share this post


Link to post
Share on other sites

No patrz... Prawie jak wyznanie mojej wiary:

1. jakikolwiek stan popieprzonego umysłu dany jest funkcją jednorożcową;
2. każdemu durnemu stanowi umysłu przyporządkowany jest jednorożcowy operator;
3. zmiana "czasowa" funkcji jednorożcowej równa jest popierdzieleniu jednorożca mnożonemu przez hamiltonian;
...
można by ciągnąć jak tę gumkę od majtków, ale po co?

Jarku, co wniosłeś do dyskusji? ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
5 hours ago, mankomaniak said:

Jest tylko jeden problem. W tej "opinii" autor stwierdził, że stała gęstość ciemnej energii to jej własność, a ty nie potrafisz nawet odpowiedzieć, dlaczego tak napisał. Z czego to wynika? Nie wiesz tego - i to jest problem deprecjonujący ciebie jako eksperta. Nie jesteś nim w tym konkretnym zagadnieniu, bo umiałbyś odpowiedzieć na to, co jest przesłanką do tak stanowczej "opinii".

Gęstość ciemnej energii nie musi być stała, a przynajmniej nie była na każdym etapie lub nawet rejonie Wszechświata. Badania włoskich naukowców Guido Risaliti i Elisabeta'y Lusso nie potwierdzają dotychczasowych założeń co do natury ciemnej energii:

 https://www.forbes.com/sites/startswithabang/2019/01/31/dark-energy-may-not-be-a-constant-which-would-lead-to-a-revolution-in-physics/#433f4210b737

(…)Recently, however, a team of scientists has begun using X-ray emitting quasars, which are much brighter and, hence, visible at even earlier times: when the Universe was only one billion years old. In an interesting new paper, scientists Guido Risaliti and Elisabeta Lusso use quasars as a standard candle to go farther back than we ever have in measuring the nature of dark energy. What they found is still tentative, but astounding nonetheless.

Using data from around 1,600 quasars, and a new method for determining the distances to them, they found a strong agreement with the supernova results for quasars from the past 10 billion years: dark energy is real, about two thirds of the energy in the Universe, and appears to be a cosmological constant in nature.

But they also found more distant quasars, which showed something unexpected: at the greatest distances, there's a deviation from this "constant" behavior. Risaliti has written a blog post here, detailing the implications of his work, including this gem:

Our final Hubble Diagram gave us completely unexpected results: while our measurement of the expansion of the Universe was in agreement with supernovae in the common distance range (from an age of 4.3 billion years up to the present day), the inclusion of more distant quasars shows a strong deviation from the expectations of the standard cosmological model! If we explain this deviation through a dark energy component, we find that its density must increase with time.

(…) Dark energy may not be a constant, after all, and only by looking to the Universe itself will we ever know for sure.

----------------------------------  

W tłumaczeniu:

(…) Jednakże ostatnio zespół naukowców rozpoczął badania kwazarów emitujących promienie X, które są znacznie jaśniejsze, a przez to widoczne z jeszcze wcześniejszych etapów ewolucji Wszechświata, gdy liczył on sobie zaledwie miliard lat. W interesującej pracy naukowcy Guido Risaliti i Elisabeta Lusso wykorzystują kwazary jako świetlne wskaźniki Modelu Standardowego (dosł. świeczki) aby cofnąć się do jeszcze wcześniejszych etapów, które nie były dotychczas brane pod uwagę w badaniach nad ciemną energią.  Ich odkrycia nie są jeszcze potwierdzone, ale nie mniej zdumiewające.

Wykorzystując dane z 1600 kwazarów i nowej metody określania odległości do nich doszli do zgodnego wniosku z wynikami badań supernowych z kwazarów jakie istniały przez ostatnie 10 miliardów lat: ciemna energia faktycznie istnieje stanowiąc 2/3 Wszechświata i wydaje się mieć stałą gęstość w naturze.

Jednakże znaleźli oni bardziej odległe kwazary, które wskazują na coś całkiem nieoczekiwanego: w znacznych odległościach występuje niezgodność w zachowaniu się tej „stałej”

(…) Końcowy wykres  Hubble’a daje nam całkiem niespodziewane wyniki: podczas gdy nasz pomiar rozszerzania się Wszechświata jest zgodny z analizą supernowych mieszczących się w zwykłym przedziale wykonywania pomiarów (od 4,3 miliarda lat od WW do chwili obecnej), to włączenie do badań bardziej odległych kwazarów pokazuje znaczące niezgodności ze standardowym modelem kosmologicznym. Jeśli wytłumaczymy tą różnicę wykorzystując składnik jakim jest ciemna energia, to okaże się, że gęstość ciemnej energii wzrasta z czasem.

(…)  W końcu ciemna energia może nie mieć stałej gęstości i tylko poprzez obserwacje Wszechświata mamy szansę aby uzyskać pewność.

------------------------------------- 

 

Wzrost gęstości energii mogę wytłumaczyć oddziaływaniem grawitacyjnym masy wczesnych galaktyk na energię rozproszoną na dziesiątki miliardów lat światła po Wielkim Wybuchu.

Astronomowie szacują, że średnica Wszechświata, czyli granicy pomiędzy rzeczywistą a fałszywą próżnią wynosi około 92 mld lat świetlnych. Przyspieszanie ekspansji masy barionowej we Wszechświecie nie daje odpowiedzi na to czy wzrastają również rozmiary całego Wszechświata, czyli obszaru gdzie występuje jeszcze pole Higgsa.

  • Upvote (+1) 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

ed: dla jasności. Nie jestem tu by "uczyć", bo nikt nikomu oleju do głowy nie wleje - to musimy zrobić sami. Jestem tutaj najwyżej jako prześmiewca, nic więcej - mądrzy to docenią, choć zaczynam mieć coraz bardziej uzasadnione wątpliwości, że mądrzy w których wierzę nie istnieją. Bywa.

4 minuty temu, Qion napisał:

na dziesiątki miliardów lat światła

mógłbyś to bardziej po polsku? Proszę...
Wiesz, tłumacz googlowski to niekoniecznie wyrocznia; zwłaszcza w kontekście "mądrości".

Share this post


Link to post
Share on other sites
Godzinę temu, Jarek Duda napisał:

Symetria czasu/CPT jest w sercu teorii których używamy we wszystkich skalach - to coś więcej niż zgadywanka:

O dużych skalach to my nie wiemy aż tak dużo. Tak samo o małych.
Jakbyśmy wiedzieli dużo o dużych skalach to byśmy nie mieli problemu z CM i CE. A mamy i to duży. 

Jakbyśmy wiedzieli dużo o małych skalach to by nam zasada Heisenberga nie była do niczego potrzebna.
Ogólnie małe skale nam zakrywa Heisenberg a duże nam zakrywa widzialny Wszechświat.

I to co na pewno wiemy to że ruch obiektów kosmicznych w wielkiej skali możemy wyjaśnić jeśli założymy że znamy jedynie 5 % Wszechświata.

Marne to założenie, jak i nasza wiedza.
Ale zauważ że mamy też problem z energią potencjalną i kinetyczną w wielkiej skali.

51 minut temu, Qion napisał:

Jeśli wytłumaczymy tą różnicę wykorzystując składnik jakim jest ciemna energia, to okaże się, że gęstość ciemnej energii wzrasta z czasem.

Dlatego po raz kolejny napiszę: nie wiemy co się dzieje z energią potencjalną i kinetyczną w skali całego Wszechświata.

Bo jak sobie zrobimy układ Ziemia - piłka i podrzucimy piłkę to wiadomo co się dzieje.
Rośnie sobie energia potencjalna piłki, maleje kinetyczna, a potem na odwrót.

No to teraz wyobraźmy sobie że piłek są niezliczone ilości i zaczęły się jak galaktyki od siebie oddalać. Gdyby ich prędkość malała to by było dość jasne że rośnie energia potencjalna.
Ale ich prędkość rośnie - czyli galaktyki mają coraz więcej energii kinetycznej. Ale druga niespodzianka: ich energia potencjalna także rośnie bo się od siebie oddalają. 

Edited by thikim

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mówię tylko że te symetrie są podstawą modeli które używamy na wszystkich skalach - jasne, może wszystkie należy wyrzucić do kosza - ale do tego potrzebujemy bardzo silnych argumentów i alternatywy - do czasu której coś jednak warto by było założyć jeśli chcemy uprawiać fizykę.

Share this post


Link to post
Share on other sites
5 minut temu, thikim napisał:

Jakbyśmy wiedzieli dużo o dużych skalach to byśmy nie mieli problemu z CM i CE.

Wiemy sporo. Zaproponuj co masz na myśli mówiąc "dużo", bo jestem ciekaw z obserwacyjnego punktu widzenia.

6 minut temu, thikim napisał:

Jakbyśmy wiedzieli dużo o małych skalach to by nam zasada Heisenberga nie była do niczego potrzebna.

Może kolega rozwinąć tę rewolucyjną myśl? Bo chyba większość fizyków tarza się na podłodze ze śmiechu.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
11 minut temu, Jarek Duda napisał:

Mówię tylko że te symetrie są podstawą modeli które używamy na wszystkich skalach - jasne, może wszystkie należy wyrzucić do kosza

Ale po co chcesz coś wyrzucać co się znakomicie sprawdza w naszych skalach?

Ale też nie udawaj że nasze modele są ok. Bo CM i CE świadczy że nie są.
A jak jeszcze porównamy te 5% tego o czym coś wiemy z 95 % tego o czym nic nie wiemy to czemu tak chwalisz te modele?

Co do symetrii to szerszy temat niż prawo zachowania energii. 
Niepotrzebnie uogólniasz i rozszerzasz problem.
Argument podałem: opisz zachowanie energii potencjalnej i kinetycznej dla całego Wszechświata w sposób zgodny z zasadą zachowania energii.
Jeśli nie możesz tego zrobić no to jest jednak problem. Nie ignoruj go.

Edited by thikim

Share this post


Link to post
Share on other sites
Godzinę temu, Qion napisał:

Dark energy may not be a constant, after all, and only by looking to the Universe itself will we ever know for sure.

 

Godzinę temu, Qion napisał:

W końcu ciemna energia może nie mieć stałej gęstości i tylko poprzez obserwacje Wszechświata mamy szansę aby uzyskać pewność.

Jeśli ty tłumaczysz dark energy na jej gęstość, to nie mamy o czym rozmawiać, bo jesteś oszustem. Ja nie rozmawiam z oszustami. Przetłumacz ten tekst w rzetelny sposób i sprostuj poprzedni, to mogę się wtedy dopiero odnieść.

Share this post


Link to post
Share on other sites
24 minutes ago, thikim said:

Ale po co chcesz coś wyrzucać co się znakomicie sprawdza w naszych skalach?

Ależ ja nie chcę - dla mnie mechanika Lagranżowska to dobrze potwierdzona baza - łącznie z akceptacją symetrii u jej podstaw ... w przeciwieństwie do kilku innych osób tutaj.

Ale pewny być nie mogę - jestem otwarty na argumenty przeciwko, na razie takich nie widziałem.

Share this post


Link to post
Share on other sites
5 minutes ago, mankomaniak said:

 

Jeśli ty tłumaczysz dark energy na jej gęstość, to nie mamy o czym rozmawiać, bo jesteś oszustem. Ja nie rozmawiam z oszustami. Przetłumacz ten tekst w rzetelny sposób i sprostuj poprzedni, to mogę się wtedy dopiero odnieść.

W języku polskim jeśli zaczynasz pisać o jakimś zagadnieniu także starasz się unikać powtarzania niektórych sformułowań aby wypowiedź była bardziej poprawna stylistycznie. W j. angielskim jeszcze częściej niż w bardziej opisowym polskim języku wykorzystuje się tego typu uproszczenia. Artykuł definitywnie dotyczy gęstości ciemnej energii co jest podkreślone w konkluzji:

"(...)Our final Hubble Diagram gave us completely unexpected results: while our measurement of the expansion of the Universe was in agreement with supernovae in the common distance range (from an age of 4.3 billion years up to the present day), the inclusion of more distant quasars shows a strong deviation from the expectations of the standard cosmological model! If we explain this deviation through a dark energy component, we find that its density must increase with time(...). 

Share this post


Link to post
Share on other sites
2 minuty temu, Qion napisał:

W języku polskim jeśli zaczynasz pisać o jakimś zagadnieniu także starasz się unikać powtarzania niektórych sformułowań aby wypowiedź była bardziej poprawna stylistycznie.

Może ty, a nie naukowcy. Przecież ty nie potrafisz nawet poprawnie przetłumaczyć zdania. I na dodatek sam sobie zaprzeczasz: skoro "w języku polskim jeśli zaczynasz pisać...", to powinieneś trzymac się tej zasady i przetłumaczyć właśnie tak jak to zrobiono w oryginale. Jak mam rozmawiać z kimś kto sam sobie zaprzecza?

10 minut temu, Qion napisał:

its density must increase with time(...)

A czego dotyczy to its powie kolega. Pytanie znów na logiczne myślenie.

Odpowiem za kolegę, bo znów sobie zaprzeczy. Otóż "dark energy component" jest sformułowaniem niejasnym, tak żeby specjalnie zaciemnić obraz. Bo może to oznaczać zarówno komponent ciemnej energii, jak i samą ciemną energię jako komponent. Jeśli to pierwsze, to ciągle całkowita ciemna energia może mieć stałą gęstość.

Share this post


Link to post
Share on other sites
1 hour ago, mankomaniak said:

Może ty, a nie naukowcy. Przecież ty nie potrafisz nawet poprawnie przetłumaczyć zdania. I na dodatek sam sobie zaprzeczasz: skoro "w języku polskim jeśli zaczynasz pisać...", to powinieneś trzymac się tej zasady i przetłumaczyć właśnie tak jak to zrobiono w oryginale. Jak mam rozmawiać z kimś kto sam sobie zaprzecza?

A czego dotyczy to its powie kolega. Pytanie znów na logiczne myślenie.

Odpowiem za kolegę, bo znów sobie zaprzeczy. Otóż "dark energy component" jest sformułowaniem niejasnym, tak żeby specjalnie zaciemnić obraz. Bo może to oznaczać zarówno komponent ciemnej energii, jak i samą ciemną energię jako komponent. Jeśli to pierwsze, to ciągle całkowita ciemna energia może mieć stałą gęstość.

Angielskiego na polski nie tłumaczy się dosłownie słowo w słowo, gdyż wychodzą bzdury jak w google translator. Tłumacząc należy oddać sens oryginału. Artykuł nie wskazuje na żaden inny tajemniczy składnik ciemnej energii, którego gęstość wzrastała do 4,3 mld lat po WW, a jeśli mowa o stałej lub zmiennej ciemnej energii to domyślnie pojęcie to odnosi się do jej stałej lub zmiennej gęstości.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

  • Similar Content

    • By KopalniaWiedzy.pl
      Królewska Szwedzka Akademia Nauk zdecydowała dzisiaj, że Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za rok 2020 otrzymają: w połowie Roger Penrose za odkrycie, że formowanie się czarnych dziur potwierdza ogólną teorię względności. Drugą połowę otrzymują wspólnie Reinhard Genzel i Andrea Ghez za odkrycie supermasywnego kompaktowego obiektu w centrum naszej galaktyki.
      Roger Penrose to jeden z najwybitniejszych żyjących matematyków, fizyków i filozofów nauki. Uczony urodził się w 1931 roku w Wielkiej Brytanii. Tytuł doktora zdobył na Cambridge University. Obecnie jest emerytowanym profesorem matematyki na University of Oxford.
      Reinhard Genzel urodził się w 1952 roku w Niemczech. Tytuł doktora uzyskał na Uniwersytecie w Bonn. Obecnie jest dyrektorem Instytutu Fizyki Pozaziemskiej im. Maxa Plancka oraz profesorem Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley.
      Urodzona w 1965 roku w Nowym Jorku Andrea Ghez uzyskała tytuł dotorski na Caltechu (California Institute of Technology), a obecnie pracuje na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles.
      Tegoroczna gala noblowska będzie miała inny charakter niż wcześniej. Nie wymagamy, by laureaci przybyli do Sztokholmu w grudniu bieżącego roku odebrać nagrody. Z powodu pandemii planujemy online'owe wykłady noblowskie i online'ową ceremonię przyznania nagród, oświadczył Göran Hansson, sekretarz generalny Akademii. Zapewnił jednocześnie, że przed końcem roku wszyscy laureaci otrzymają swoje nagrody i zostaną zaproszeni na galę w innym terminie.
       


      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Very Large Telescope zauważył sześć galaktyk zgromadzonych wokół supermasywnej czarnej dziury z czasów, gdy wszechświat liczył sobie mniej niż miliard lat. Po raz pierwszy zauważono takie zgrupowanie z czasów tak nieodległych od Wielkiego Wybuchu. Odkrycie pomaga lepiej zrozumieć, w jaki sposób supermasywne czarne dziury mogą powstawać i ewoluować tak szybko.
      Głównym celem naszych badań było lepsze zrozumienie jednych z najbardziej niezwykłych obiektów astronomicznych – supermasywnych czarnych dziur istniejących już we wczesnym wszechświecie. Dotychczas nikt nie potrafi dobrze wyjaśnić ich istnienia, mówi główny autor badań, Marco Mignoli z Narodowego Instytutu Astrofizyki w Bolonii.
      Nowe obserwacje ujawniły istnienie galaktyk znajdujących się w okolicach supermasywnej czarnej dziury, a całość otoczona jest „pajęczą siecią” gazu rozciągającego się na obszarze 300-krotnie większym niż obszar Drogi Mlecznej. Olbrzymia ilość gazu zasila zarówno galaktyki, jak i czarną dziurę. Naukowcy szacują, że czarna dziura ma masę miliarda mas Słońca, a otaczająca całość gazowa struktura powstała, gdy wszechświat liczył sobie zaledwie 900 milionów lat.
      Obecnie uważa się, że pierwsze czarne dziury powstały z pierwszych gwiazd, które się zapadły. Musiały one błyskawicznie ewoluować, skoro po 900 milionach lat istnienia wszechświata osiągały masę miliarda Słońc. Astronomowie mają jednak problemy z wyjaśnieniem tej ewolucji. Takie czarne dziury musiałyby bowiem bardzo szybko wchłaniać olbrzymie ilości materii. Odkrycie galaktyk otaczających czarną dziurę i spowijającej wszystko sieci gazu może wyjaśniać tę błyskawiczną ewolucję.
      Powstaje jednak pytanie, w jaki sposób dochodzi do tworzenia się „pajęczej sieci” gazu. Astronomowie sądzą, że bierze w tym udział ciemna materia. To ona przyciąga gaz, który tworzy olbrzymie struktury, wystarczające, by wyewoluowały z nich zarówno galaktyki, jak i czarne dziury.
      Nasze badania wspierają hipotezę mówiącą, że najbardziej odległe masywne czarne dziury tworzą się i rosną w masywnym halo ciemnej materii. Dotychczas takich struktur nie wykrywaliśmy, gdyż ograniczały nas nasze możliwości obserwacyjne, wyjaśnia współautor badań Colin Norman z Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa. Zaobserwowane teraz galaktyki są jednymi z najsłabiej świecących, jakie udało się zarejestrować.  Aby je zauważyć, konieczne były wielogodzinne obserwacje za pomocą jednych z najpotężniejszych teleskopów optycznych. Dzięki temu uczeni dowiedli też, że istnieje związek pomiędzy czterema galaktykami, a czarną dziurą
      Sądzimy, że obserwujemy wierzchołek góry lodowej. Że te galaktyki, które widzimy, są najjaśniejszymi, jakie się tam znajdują, przyznaje Barbara Balmaverde z Narodowego Instytutu Astrofizyki w Turynie.
      Pozostaje tylko mieć nadzieję, że jeszcze większe teleskopy optyczne, jak budowany właśnie Extremely Large Telescope, pozwolą dostrzec więcej szczegółów.

      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Ostatnim rozdziałem końca wszechświata, który nastąpi długo po tym, jak zgaśnie ostatnia gwiazda, może być seria niezwykłych eksplozji. Niezwykłych, bo ich głównymi bohaterami będą supernowe z czarnych karłów, twierdzi Matt E. Caplan z Illinois State University, którego artykuł Black dwarf supernova in the far future został zaakceptowany do publikacji w Monthly Notices of the Royal Astronomical Society.
      Czarne karły jeszcze nie powstały, gdyż sam wszechświat istnieje zbyt krótko by mogły się pojawić. Ewolucja gwiazd jest determinowana przez ich masę. Niektóre eksplodują, stają się supernowymi i mogą zostać czarnymi dziurami. Jeszcze inne stają się niewielkimi gęstymi gwiazdami – białymi karłami. Po bilionach lat tracą blask i zamieniają się w czarne nie emitujące światła obiekty zwane czarnymi karłami. Caplan twierdzi, że pod koniec istnienia wszechświata mogą one rozświetlić go, eksplodując i zamieniając się w supernowe.
      Supernowe czarnych karłów powstaną w wyniku fuzji pyknonuklearnej (pycnonuclear fusion). Zwykle gwiazdy są zasilane dzięki reakcjom termojądrowym, gdzie wysokie temperatury i ciśnienie wymuszają łączenie się atomów w cięższe pierwiastki.
      Tymczasem fuzja pyknonuklearna zachodzi w wyniku pojawienia się tunelowania kwantowego, które pozwala atomom na zbliżenie się bardziej niż normalnie. To proces, który z czasem zmienia białego karła w żelazo – ostatni z pierwiastków, jaki może powstać w wyniku fuzji.
      Jak mówi Matt Caplan, takie reakcje zachodzą niezwykle powoli. Przez milion lat może nie dojść do ani jednej tego typu reakcji w czarnym karle, stwierdza uczony. Dla porównania – w każdej sekundzie w Słońcu dochodzi do fuzji ponad 1038 protonów.
      Zamiana czarnego karła w żelazo w wyniku fuzji pyknonuklearnej może potrwać od 101100 do 1032000 lat. To kolosalne skale czasowe, mówi astrofizyk Fred Adams z Univesrity of Michigan. Uważamy, że największe możliwe czarne dziury parują w ciągu 10100 lat. To mgnienie oka w porównaniu ze skalą omawianą w artykule.
      Gdy już większość czarnego karła zamieni się w żelazo, obiekt zostanie zmiażdżony przez własną masę. Dojdzie do implozji, która odrzuci zewnętrzne warstwy. Podobne procesy zachodzą we współczesnym wszechświecie, gdzie gromadzenie się żelaza prowadzi do pojawienia się supernowych Typu II.
      Jak wylicza Caplan, supernowa czarnego karła może powstać z czarnego karła o masie od 1,16 do 1,35 masy Słońca. Z kolei takie czarne karły powstaną z typowych gwiazd o masie od 6 do 10 mas Słońca. Gwiazdy o takiej masie nie są zbyt rozpowszechnione, chociaż nie można też powiedzieć, że występują rzadko. Szacuje się, że stanowią one około 1% wszystkich gwiazd. Na tej podstawie Caplan szacuje, że przed końcem wszechświata pojawi się około 1021 supernowych czarnych karłów. Jako, że czarne karły będą miały niewielką masę, ich supernowe nie będą tak olbrzymie jak znane nam supernowe, jednak nadal będzie to spektakularne widowisko, szczególnie w pozbawionym gwiazd ciemnym wszechświecie.

      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Teoria pętlowej grawitacji kwantowej (LQG) pozwala wyjaśnić pewne anomalie mikrofalowego promieniowania tła, z którymi nie poradziły sobie dotychczas inne teorie, twierdzi zespół naukowy pracujący pod kierunkiem Abhaya Ashtekara z Pennsylvania State University. Wyniki badań zostały opisane na łamach Physical Review Letters.
      Teoria grawitacji kwantowej opisuje historię wszechświata w kategorii „Wielkiego Odbicia”.  Bardziej znana teoria Wielkiego Wybuchu mówi, że wszechświat powstał z osobliwości, niezwykle małego punktu, z którego się rozszerzył. W teorii kwantowej grawitacji mamy zaś do czynienia ze stałą Plancka, najmniejszym możliwym rozmiarem. Zgodnie z nią wszechświat po okresie rozszerzania zacznie się kurczyć, a gdy osiągnie wielkość stałej Plancka, nastąpi odbicie i znowu zacznie się rozszerzać. Zatem wszechświat jest zjawiskiem cyklicznym. W teorii tej Wielki Wybuch jest albo pierwszym, albo kolejnym z serii Wielkich Odbić.
      Autorzy najnowszych badań skupili się na dwóch anomaliach mikrofalowego tła (CMB), zwanym też promieniowaniem reliktowym. To obecne w całym wszechświecie promieniowanie jest pozostałością po wczesnym etapie formowania się wszechświata.
      Jedna z tych anomalii ma związek z rozkładem energii CMB, w którym widoczne są niewielkie różnice temperatury. Druga anomalia ma związek z amplitudą soczewkowania CMB, czyli jego zagięcia podczas podróży w przestrzeni. Soczewkowanie to jest wynikiem rozkładu i gęstości materii, co z kolei jest związane z kwantowym fluktuacjami, do których dochodziło jeszcze przed rozszerzaniem się wszechświata.
      Jeśli teoria pętlowej grawitacji kwantowej jest prawdziwa, to Wielkie Odbicie powinno wpłynąć na CMB. Teoria ta stwierdza, że w momencie Wielkiego Odbicia zagięcie czasoprzestrzeni było większe niż kiedykolwiek później. Pętlowa grawitacja kwantowa przewiduje konkretną wartość zagięcia czasoprzestrzeni w momencie odbicia. Wartość ta jest podstawowym elementem tego, co obecnie obserwujemy. Innymi słowy, jeśli przewidywanie te są prawdziwe, to i obecnie powinniśmy obserwować pewne konkretne modyfikacje rozszerzającego się wszechświata, mówi Ashtekar.
      Olbrzymie zakrzywienie czasoprzestrzeni, jakie miało miejsce w momencie Wielkiego Odbicia, pozostawiło trwały ślad w mikrofalowym promieniowaniu tła. Długość fali fluktuacji  wywołanych tym zjawiskiem jest większa niż część wszechświata, jaką obserwujemy, więc nie jesteśmy w stanie wykryć jej bezpośrednio. Jednak jest ona skorelowana z falami o mniejszych długościach, które objawiają się w anomaliach CMB, których teoria Wielkiego Wybuchu nie potrafi wyjaśnić.
      Istnieje sześć podstawowych parametrów, które decydują o tym, co widzimy przyglądając się mikrofalowemu promieniowaniu tła. Dwa to pierwotne parametry związane z końcem okresu inflacji, a ich wartości wpływają na zakres mocy CMB. Dwa kolejne pochodzą z czasu pomiędzy końcem inflacji, gdy wszechświat liczył sobie 10-32 sekundy, a momentem, gdy około 379 000 lat później pojawiło się CMB. Dwa ostatnie parametry opisują to, co wydarzyło się pomiędzy pierwszą emisją CMB a dniem dzisiejszym.
      Chociaż teoria Wielkiego Wybuchu jest w stanie określić wartości tych parametrów, to LQC wprowadza do nich modyfikacje, które wyjaśniają obserwowane anomalie.
      W mikrofalowym promieniowaniu tła istnieje też trzecia anomalia, hemisferyczna. Otóż obie hemisfery CMB mają różną średnią energię. Tę anomalię wyjaśnił już Ivan Agullo z Louisiana State University, który również wykorzystał przy tym teorię pętlowej grawitacji kwantowej.
      Sam Agullo zapoznał się z pracą grupy Ashtekara i określił ją jako fantastyczną. Dowodzi ona, że fizyczne procesy, które miały miejsce w odległej przeszłości, przed epoką inflacji, mogą pozostawić ślady na współczesnym niebie, stwierdził.
      Ostatnią, wciąż niewyjaśnioną anomalią, jest różnica w pomiarach stałej Hubble'a. O problemie tym informowaliśmy już wcześniej. Ashtekar wskazuje jednak na pracę Alejandro Pereza z Aix-Marseille Universite, która jego zdaniem stanowi pierwszy krok ku wyjaśnieniu tej anomalii na gruncie LQC.

      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Przed około 359 milionami lat Ziemia doświadczyła epizodu wymierania, podczas którego niemal całkowicie wyginęły akritarchy i ryby pancerne. To późnodewońskie wymieranie, zwane kryzysem Hangenberg, trwało około 300 000 lat. Brian Field z University of Illinois Urbana-Champaign upublicznił artykuł [PDF], w którym dowodzi, że za wymieranie to odpowiada... wybuch supernowej.
      Uważa się, że kryzys Hangenberg był spowodowany długotrwałym ubytkiem ozonu, przez co do Ziemi docierało zbyt dużo szkodliwego promieniowania ultrafioletowego ze Słońca. Jedną z możliwych przyczyn ubytku ozonu jest pojawienie się w niższych warstwach atmosfery dużej ilości pary wodnej, która może brać udział w cyklu pojawiania się wolnych rodników tlenku chloru, który niszczy ozon. Jednak hipoteza taka jest o tyle wątpliwa, że para wodna mogłaby utrzymywać się w atmosferze zbyt krótko, by wywołać wymieranie trwające 300 000 lat. Ponadto taki mechanizm spowodowałby redukcję ozonu na ograniczonym terenie geograficznym, tymczasem wiemy, że kryzys Hangenberg objął całą Ziemię.
      Brian Field uważa, że przyczyną wymierania mógł być wybuch pobliskiej supernowej. Podczas takiego wydarzenia uwalniana jest olbrzym ilość promieniowania ultrafioletowego, X czy gamma. Promieniowanie kosmiczne z pobliskiej supernowej mogłoby oddziaływać na Ziemię przez 100 000 lat. To z kolei doprowadziłoby do długotrwałej globalnej utraty warstwy ozonowej. Hipoteza z supernową wyjaśnia zarówno skalę jak i czas trwania kryzysu Hangenberg.
      Z wyliczeń zespołu Fielda wynika, że za wspomniane wymieranie może być odpowiedzialny wybuch supernowej Typu II. Taki wybuch w odległości mniejszej niż 10 parseków (33 lata świetlne) od Ziemi prawdopodobnie zniszczyłby życie na naszej planecie.
      Dlatego też naukowcy sądzą, że do eksplozji doszło w odległości około 20 parseków. To wystarczająco blisko, by zabić wiele gatunków, jednak za daleko, by całkowicie zniszczyć życie.
      Dowodami na takie wydarzenie mają być radioaktywne izotopy, które powstały podczas wybuchu i opadły na Ziemię. Część z tych izotopów na na tyle długi okres połowicznego rozpadu, że powinny nadal być obecne w osadach z przełomu dewonu i karbonu. Takim pierwiastkiem jest np. pluton-244. Jego znalezienie w osadach z tego okresu byłoby silnym poparciem hipotezy Fielda.

      « powrót do artykułu
  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...