Jump to content
Forum Kopalni Wiedzy
Sign in to follow this  
KopalniaWiedzy.pl

Czarna dziura wkrótce rozbłyśnie

Recommended Posts

W centrum Drogi Mlecznej znajduje się olbrzymia czarna dziura o masie około 4,3 miliona razy większej niż masa Słońca. Astronomowie twierdzą, że już wkrótce Sagittarius A*, bo tak nazwano ten obiekt, rozbłyśnie dzięki chmurze gazu, która zmierza w jego kierunku.

O istnieniu Sagittariusa A* wiemy z intensywnego promieniowania na obrzeżach dziury. Jest ono emitowane przez rozgrzaną materię wpadającą do dziury. Jednak z wyjątkiem promieniowania radiowego i niewielkiej emisji promieni X, Sagittarius A* jest niezwykle spokojna, co oznacza, że wokół niej niewiele się dzieje. Ten spokój powoduje, że niewiele o czarnej dziurze wiadomo. Jednak wkrótce to się zmieni.

Od 2002 roku astronomowie obserwują chmurę gazów o masie 3-krotnie większej od masy Ziemi, która pędzi z prędkością 8,4 miliona kilometrów na godzinę w kierunku Sagittariusa A*. W miarę zbliżania się do strefy akrecji, obszaru, w którym materia zaczyna opadać do czarnej dziury, chmura ulega rozerwaniu. Obecnie obserwujemy, jak się rozpada. Od kilku lat na naszych oczach zachodzą zmiany. W najbliższym czasie proces ten stanie się jeszcze bardziej dramatyczny... chmura znacznie przyspiesza w kierunku czarnej dziury - mówi Stefan Gillessen, astronom z Instytutu Maksa Plancka w Garching.

Chmura dotrze do dziury w 2012 lub 2013 roku. Astronomowie spodziewają się, że gdy materia zacznie opadać do Sagittariusa A* emisja promieniowania X stanie się znacznie bardziej intensywna, a w ciągu kilku lat powstanie gigantyczna flara. Prawdopodobnie pierwszymi urządzeniami, które zauważą rozbłysk, będą satelity wykrywające promieniowanie X, ale później Sagittarius A rozświetli się w pełnym zakresie promieniowania - stwierdził Gillessen.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Majowie mieli jednak rację... :)

 

Też mi to przyszło do głowy :) Rozbłysk black hola i to w centrum naszej Galaktyki to nie w kij dmuchał :) Chyba dobrze, że mieszkamy na peryferiach.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Matsukawa

Słońce przerabia na energię 4,27*109 kg w ciągu sekundy.

Masa Ziemi wynosi 5,97*1024 kg. Masa obłoku - 3*5,97*1024 kg

Sprawność przemiany masy w energię w czarnej dziurze wynosi 40%. Obłok zatem uwolnił energię odpowiadającą anihilacji 0,4*3*5,97*1024 kg = 7,16*1024 kg

  • Jeżeli stało się to w ciągu sekundy, jasność jest 1,68*1015 razy potężniejsza od Słońca.
  • Jeżeli stało się to w ciągu doby, jasność jest 4,67*1011 razy potężniejsza od Słońca. 46,7 miliardów razy.

Dla podania jasności absolutnej trzeba by przeprowadzić jeszcze kilka obliczeń, czego jednak nie chce mi się już robić... Podejrzewam jednak, że wyniki nie będą korzystne dla życia na naszej planecie.

Share this post


Link to post
Share on other sites

  • jasność jest 4,67*1011 razy potężniejsza od Słońca. 46,7 miliardów razy.

 

Jest już późno, ale chyba 467 miliardów ;)

 

No i jeszcze odpowiedni steradian.

Ps. to rozrywające się obłoki gazowe, więc nie sekunda czy doba, wydaje się mi że wiele, wiele dłużej.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Brak doniesień o rozbłyśnięciu Sagittariusa wskazuje, że miałem rację twierdząc na http://www.ciekawski.private.pl/, iż czarne dziury są miejscami w przestrzeni, w których występuje  brak ośrodka przewodzącego światło /eteru/.


Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Brak doniesień o rozbłyśnięciu Sagittariusa wskazuje, że miałem rację twierdząc na http://www.ciekawski.private.pl/, iż czarne dziury są miejscami w przestrzeni, w których występuje  brak ośrodka przewodzącego światło /eteru/.

 

Rozbłysk był i była o tym informacja.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Astro

 

 

Rozbłysk był i była o tym informacja.

 

A gdzie była mowa, jeśli można zapytać? Nie jest to takie proste:

https://en.wikipedia.org/wiki/Sagittarius_A*#Discovery_of_G2_gas_cloud_on_an_accretion_course

 

Oczywiście nie zmienia to faktu, że twierdzenie

 

 

iż czarne dziury są miejscami w przestrzeni, w których występuje brak ośrodka przewodzącego światło /eteru/

nie ma jakiegokolwiek związku z RZECZYWISTOŚCIĄ. Eter jako idea fizyczna upadł już ponad wiek temu, a pozostał jedynie w takich wrostach językowych jak np. "nadajemy na falach eteru" (dopowiem, że przykładowo 88,9 MHz).

Share this post


Link to post
Share on other sites

Lejesz Pan wodę. W tłumaczeniu tej strony skopiowałem: „Nic nie zaobserwowano w trakcie i po największym zbliżeniu chmury do czarnej dziury, która została opisana jako brak "fajerwerków” ”. Są też dwie animacje  komputerowe, na których  brak  rozjaśnienia rzekomej  czarnej dziury a które można uznać za wycofanie się z pierwotnych przewidywań. 


Share this post


Link to post
Share on other sites

 

  • Jeżeli stało się to w ciągu doby, jasność jest 4,67*1011 razy potężniejsza od Słońca. 46,7 miliardów razy.

Obłoki mają to do siebie, że raczej całe nie wpadają w czasie doby do czarnej dziury. Szczerze to zastanawia mnie ta chmura gazu o masie 3 x Ziemia.

To mamy takie możliwości obserwacyjne aby coś takiego z takiej odległości w miarę precyzyjnie zaobserwować?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bardzo Proszę OSOBY NA FORUM o wykonanie (powtórkę ) 

 EKSPERYMENTU  MOJEGO POMYSŁU 

PROSZĘ O WYNIKI 

 

 

w 1861 roku Maxwell wykazał że  światło popycha obiekty ( żagiel świetlny to dziś normalka ) 

 

http://1.bp.blogspot.com/-pTKzCOx-RBk/VjYaYO9dLCI/AAAAAAAACf8/P_jD_hugETg/s1600/c.jpg

 

 

BARDZO BARDZO WAŻNE

 

WYKONAJMY TEST MICHELSONA MORLEYA i zapytajmy O SIŁĘ JAKA 

POPYCHA ŚCIANKI PUDEŁKA !!!

 

http://3.bp.blogspot.com/-8wjLt-hPeu0/Utvr6OSc5II/AAAAAAAABkc/4lngY1EJC9o/s1600/tower+1.JPG

 

JAKA SIŁA POPYCHA OKO ASTRONOMA A i A' 

 

JEDNOSTKI UKŁADU Si 

 

http://4.bp.blogspot.com/-RanM8z2zV1Q/Vb7rNvD4GTI/AAAAAAAACdU/dGoJ6mgUWfM/s1600/xc.JPG

 

BLACHA O WADZE 1kg  i grubści 0,001 mm

ma pole powierzchni około 100 m^2 ! Co OPADNIE SZYBCIEJ ???

 

http://1.bp.blogspot.com/-a5r9GtqfrbY/Vb3ULiRMuKI/AAAAAAAACcs/EOVyEkykhcU/s1600/galileo.jpg

 

 

TEST KTÓRY WYKONAŁEM W DOMU 

 

http://1.bp.blogspot.com/-mfX1X9yDqDw/VLuo2Th_6_I/AAAAAAAACNU/Ir8_RIUsiu0/s1600/mar.jpg

 

 

MÓJ NIKON 5000D  rejestruje inną siłę światła na różnych kierunkach świata !

W moim pokoju było ciemno ( zasłonięte okno) a na podłodze zaznaczyłem kierunki świata czekałem do odpowiednich godzin!

 

 

 

PUNKT W KTÓRYM ŻARÓWKA BYŁA NIE PORUSZA SIĘ RAZEM Z ZIEMIĄ 

JEST TO PUNKT W KTÓRYM ŻARÓWKA WYSTARTOWAŁA 3D SYGNAŁ 

 

 

http://2.bp.blogspot.com/-nCDH5-n3VTU/VT2AQ_J2eBI/AAAAAAAACWA/Zdv6D0ym1BE/s1600/11.png

 


A TO CO WIDZIAŁ MÓJ NIKON 

 

NIKON -------ŻARÓWKA >>> 30 km/s 

 

ŻARÓWKA------NIKON >>>> 30 km/s 

 

HISTOGRAM MOICH PIERWSZYCH FOTOGRAFII   https://youtu.be/O9k-zidfJZg

A JAKI MA TO ZWIĄZEK Z CZARNĄ DZIURĄ ?

 

 

my ---------------------------------------czarna dziura >>>> ruch 

 

 

jeżeli czarna dziura szybko się porusza  to jej jasność jest niewielka  !!!

 

dodatkowo dochodzi  efekt podciśnienia dynamicznego !!!

 

http://2.bp.blogspot.com/--U83ZkYxUKo/VbUAPCISZSI/AAAAAAAACaU/R9wl6j9TI6E/s1600/gun.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

Opisałeś to tak chaotycznie, ze kompletnie nie zrozumiałem na czym polegał eksperyment.

A dodane obrazki jeszcze bardziej zaciemniają obraz (pomijając fakt, że są za duże, to jest ich tyle, ze trudno znaleźć treść między nimi)

 

No i nie rozumiem co to ma wspólnego z tematem artykułu.

Zrób coś z tym albo ja dokonam czyszczenia tego w bardziej brutalny sposób... 

Share this post


Link to post
Share on other sites

 Maxwell się pomylił. Dotąd przeprowadzono 2 eksperymenty z żaglowcami wykazując, iż światło słońca ich nie popycha. Żaglowiec japoński przeleciał podobno blisko Wenus, a nie miał prawa, gdyż jest ona bliżej słońca, niż Ziemia. Winien odwrócić się i pożeglować w przeciwnym kierunku. W przypadku żaglowca amerykańskiego przewidywano, iż opuści orbitę Ziemi po 10-u dniach, a spadł do morza po kilku miesiącach.


Share this post


Link to post
Share on other sites

@et: A slyszales o czyms takim jak plywanie pod wiatr? W tym wypadku nie kierowalbym sie intucją tylko fizyką.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Pływanie pod wiatr wymaga silnika, lub umiejętności żeglarskich.


Share this post


Link to post
Share on other sites

Kolumb płynął pod wiatr. Silnika nie miał. Umiejętności z pewnością miał on i załoga. A czy sonda może mieć takie możliwości? Trzeba by się zastanowić.

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Dotąd przeprowadzono 2 eksperymenty z żaglowcami wykazując, iż światło słońca ich nie popycha. Żaglowiec japoński przeleciał podobno blisko Wenus, a nie miał prawa, gdyż jest ona bliżej słońca, niż Ziemia. Winien odwrócić się i pożeglować w przeciwnym kierunku. W przypadku żaglowca amerykańskiego przewidywano, iż opuści orbitę Ziemi po 10-u dniach, a spadł do morza po kilku miesiącach.

 

 

Moim zdaniem to absurdalne dowody gdyż zarówno na orbicie wokołoziemskiej jak i na orbicie wokoło słońca nadal oddziałuje niemała siła grawitacji. Orbita jest stanem równowagi między siłą odśrodkową i przyciągania grawitacyjnego. Ponieważ oddziaływanie światła może być bardzo małe kluczem by żagiel był ustawiony pod kątem tak by promienie dodawały mu prędkości. Ustawianie prostopadłe to ryzyko że minimalne odchylenie w przeciwnym kierunku zmniejszy prędkość orbitowania i sprawi że spadnie na niższą orbitę. W przypadku orbitowania wokoło ziemi ważne jest w jakim kierunku ustawiony jest żagiel względem słońca w danym momencie. Na niskiej orbicie ten ruch jest dość szybki więc żaglowiec musiałby wykonywać bardzo szybkie manewry ustawiające żagiel. Trudno mi sobie wyobrazić inny kierunek oddziaływania niż wpychający do oceanu(obniżający orbitę) chyba że ustawiono żagiel prostopadle do promieni słonecznych w momencie gdy siła oddziaływania pokrywała się to z jego ruchem. Równolegle do promieni(lub pod określonym kątem) gdy przelatywał przed ziemią, Równlolegle gdy lecial w kierunku słońca a promieniowanie przeciwdziałało jego ruchowi orbitalnemu obniżając orbitę... Jeśli suma "wiatru w żagle" była mniejsza niż czynników które sprawiały że spowalniał to nic dziwnego że spadł do oceanu. Nie spadł by zaledwie po kilku miesiącach gdyby nie było żadnej siły która przeciwdziałała by jego ruchowi po orbicie... przecież to jest logiczne? Nieprawdaż?

 

 

Jeśli połączysz:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Przyspieszenie_grawitacyjne

https://pl.wikipedia.org/wiki/Sta%C5%82a_grawitacji

https://pl.wikipedia.org/wiki/Masa_S%C5%82o%C5%84ca

https://pl.wikipedia.org/wiki/Jednostka_astronomiczna

 

Możesz obliczyć jak duża jest siła oddziaływania słońca na obiekty pozostające w odległości orbity ziemskiej.

Jaka jest na orbicie wenus. Jak prędkość jest konieczna by poruszać się po tych orbitach. Znając czas można obliczyć konieczne przyspieszenie, znając masę żaglowca konieczną siłę itd.

Dodatkowo Wenus porusza sie w przeciwnym kierunku niż Ziemia, jest jednak sporą masą więc zbliżając się do niej grawitacja przeciwdziała ruchowi obrotowemu ciała orbitującego wokoło słońca w kierunku zbieżnym z ruchem ziemi. Nico w tym symboliki kobiecej - jak to Kazik Staszewski śpiewał

"Spalam się dla Ciebie spalam się..." https://www.youtube.com/watch?v=ErxGIj0I_c8

 

Nie wnikam w detale, intuicyjnie przeczuwam że eksperymenty które przytoczyłeś nie są wiarygodnym dowodem potwierdzającym lub zaprzeczającym a co najwyżej sugerującym że ta siła nawet jeśli istnieje jest w praktyce trudna do wykorzystania. Ewentualnie zbyt mała by uznać w praktyce, że istnieje.

Edited by Stanley

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Astro

Skoro jakieś "czyszczonko" offtopów, to może i tu? Czarna dziura, żagle i jakieś poronione "prezentacje"…

 

P.S. Mój post potraktujcie jako znacznik (po przeniesieniu proszę usunąć).

Share this post


Link to post
Share on other sites

Halo Stanley. Kazik jest super, podziękowanie za link od et.


Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By KopalniaWiedzy.pl
      Astronomowie nie od dzisiaj wiedzą, że galaktyki mogą rosnąć łącząc się z innymi galaktykami. W ten sposób mogła też ewoluować Droga Mleczna. Międzynarodowy zespół astronomów pracujący pod kierunkiem doktora Diederika Kruijssena z Uniwersytetu w Heidelbergu oraz doktora Joela Pfeffera z Liverpool John Moores University stworzył drzewo genealogiczne naszej galaktyki, a o wynikach swoich badań poinformował na łamach Monthly Notices of the Royal Astronomical Society.
      Gromady kuliste to gęste zgrupowania powiązanych grawitacyjnie gwiazd. To bardzo stare struktury. W skład gromady może wchodzić nawet milion gwiazd. Wiemy, że w Drodze Mlecznej występuje ponad 150 takich gromad. Wiele z nich powstało w mniejszych galaktykach, które łączyły się, by w końcu utworzyć Drogę Mleczną taką, jaką znamy ją dzisiaj. Naukowcy od dawna podejrzewali, że gromady kuliste mogą pełnić rolę swoistych „skamieniałości”, dzięki którym uda się kiedyś zbadać przeszłość naszej galaktyki. Teraz mamy już w ręku odpowiednie narzędzia, by podjąć się takiego zadania.
      Zespół Kruijssena i Pfeffera odtworzył drzewo genealogiczne Drogi Mlecznej opierając się przy tym wyłącznie na gromadach kulistych. Na potrzeby swoich badań naukowcy stworzyli zestaw zaawansowanych symulacji komputerowych modelujących powstawanie galaktyk podobnych do naszej. Zestaw ten, E-MOSAICS, jest jedynym, który zawiera kompletny model tworzenia się, ewolucji i niszczenia gromad kulistych.
      Naukowcy byli w stanie powiązać wiek gromad kulistych, ich skład chemiczny oraz ruch orbitalny z właściwościami galaktyk, w których powstały ponad 10 miliardów lat temu. Stosując tę metodę do gromad kulistych w naszej galaktyce uczeni zdołali obliczyć nie tylko, z ilu gwiazd składały się galaktyki, w skład których oryginalnie gwiazdy z gromad wchodziły, ale również, kiedy doszło do ich połączenia z Drogą Mleczną.
      Głównym wyzwaniem był fakt, że zderzenia galaktyk to bardzo chaotyczny proces, podczas którego orbity gromad kulistych zostają całkowicie zmienione. Wykorzystaliśmy więc sztuczną inteligencję, którą pomogła nam zrozumieć cały złożony system, który istnieje dzisiaj. Wytrenowaliśmy sieć neuronową na symulacjach E-MOSAICS tak, by łączyła właściwości gromad kulistych z historią ich oryginalnych galaktyk. Przetestowaliśmy nasz algorytm dziesiątki tysięcy razy i byliśmy zaskoczeni jak dokładnie reoknstruował łączenie się symulowanych galaktyk, wykorzystując w tym celu jedynie gromady kuliste, mówi Kruijssen.
      Zachęceni wysoką dokładnością algorytmu naukowcy postanowili odszyfrować za jego pomocą historię Drogi Mlecznej. Symulacje nie tylko ujawniły masy moment łączenia się mniejszych galaktyk z Drogą Mleczną, ale pozwoliły na odkrycie nieznanej dotychczas kolizji Drogi Mlecznej z galaktyką, którą badacze nazwali Krakenem.
      Zderzenie z Krakenem musiało być najważniejszym takim wydarzeniem w historii Drogi Mlecznej. Dotychczas powszechnie sądzono, że największym zderzeniem była kolizja z galaktyką karłowatą Gaia-Enceladus do którego doszło przed 9 miliardami lat.
      Teraz dowiadujemy się, że 11 miliardów lat temu, gdy Droga Mleczna była 4-krotnie mniej masywna, połączyła się z galaktyką Kraken. Kolizja ta musiała całkowicie zmienić wygląd Drogi Mlecznej, mówi Kruijssen.
      Dzięki rekonstrukcji wiemy, że dotychczas Droga Mleczna wchłonęła około 5 galaktyk, z których każda miała ponad 100 milionów gwiazd oraz około 15 galaktyk, z których każda miała co najmniej 10 milionów gwiazd. Do zderzenia z najbardziej masywną galaktyką doszło pomiędzy 6 a 11 miliardów lat temu.
      Pozostałości po pięciu wielkich galaktykach zostały już zidentyfikowane. Obecne i przyszłe teleskopy powinny umożliwić identyfikację pozostałości wszystkich galaktyk wchłoniętych przez Drogę Mleczna, mówi Kruijssen.
      Warto tutaj przypomnieć, że – jak informowaliśmy – naukowcy sądzą, że za kilka miliardów lat dojdzie do połączenia Drogi Mlecznej i Galaktyki Andromedy.

      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Supermasywna czarna dziura w centrum Drogi Mlecznej – Sagittarius A* – obraca się wolniej niż się spodziewano. Jej obrót jest wolniejszy, a prawdopodobnie znacznie wolniejszy, niż 10% prędkości światła. To niezwykle powoli jak na obracającą się czarną o masie 4,15 miliona razy większej od masy Słońca.
      Prędkość obrotowa czarnej dziury jest ważna z dwóch powodów. Po pierwsze horyzont zdarzeń czarnej dziury, czyli miejsce spoza którego nic nie może się wydostać, jest coraz większy i większy w miarę, jak czarna dziura pochłania coraz więcej materii. Jednak im szybciej dziura się obraca, tym bardziej kurczy się jej horyzont zdarzeń. To zaś powoduje, że szybko obracające się czarne dziury mają mniejszy horyzont zdarzeń niż wolno obracające się czarne dziury o tej samej masie. Po drugie, tempo obrotu czarnej dziury odgrywa rolę w pojawianiu się dżetów z obu stron czarnej dziury. Większość galaktyk podobnych do Drogi Mlecznej posiada supermasywne czarna dziury, a wielu z nich towarzyszą potężne dżety.
      Jednak Droga Mleczna nie posiada dżetów. Już samo to sugeruje, że SgrA* nie obraca się zbyt szybko. Specjaliści sądzą bowiem, że dżet to materia z dysku akrecyjnego, która znajduje się zaraz poza horyzontem zdarzeń i która została przyspieszona w wyniku szybkiego obrotu czarnej dziury. Brak dżetu może sugerować, że albo takiej materii w dysku akrecyjnym SgrA* jest bardzo mało, albo dziura obraca się wolno, albo też mają miejsce obie te sytuacje.
      Autorzy najnowszych badań postanowili zmierzyć obrót Sagittariusa A*. Wykorzystali w tym celu gwiazdy znajdujące się w bezpośrednim otoczeniu czarnej dziury. Stwierdzili, że wszystkie te gwiazdy znajdują się na dwóch płaszczyznach. Gdyby narysować ich orbity i przyjrzeć im się z boku, okaże się, że tworzą one kształt X. Z obliczeń wynika, że gdyby SgrA* obracała się szybciej niż 10% prędkości światła, to gwiazdy te zostałyby wyrzucone z takich orbit. Orbity te są najprawdopodobniej równie stare co same gwiazdy. Powstały one w momencie narodzin tych gwiazd. Gdyby czarna dziura wirowała bardzo szybko, już byśmy takich orbit nie obserwowali.
      Wszystko, co w przestrzeni kosmicznej obraca się bardzo szybko wywiera wpływ na obiektu znajdujące się na orbitach. Z czasem oddziaływanie takiego szybko obracającego się obiektu powoduje, że orbity mniejszych obiektów wokół niego coraz bardziej do płaszczyzny obrotu masywnego obiektu. Jeśli zaś masywny obiekt obraca się powoli, słabiej oddziałuje na obiekty na jego orbitach, dzięki czemu mogą one utrzymać swoje pierwotne orbity.
      Więcej na temat badań można przeczytać na łamach Astrophysical Journal Letters.

      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Polsko-niemiecki zespół naukowy zaobserwował niedawno grupę gwiazd najbliższych czarnej dziurze w Drodze Mlecznej i stwierdził, że znajduje się wśród nich najszybsza znana nam gwiazda.  Niektóre z badanych gwiazd znajdują się wewnątrz orbity gwiazdy S2, która jeszcze do niedawna była uważana za najbliższą czarnej dziurze w Drodze Mlecznej.
      Czarna dziura znajdująca się w centrum naszej galaktyki nosi nazwę Sagittarius A* (Sgr A*), dlatego też pobliskim jej gwiazdom nadano nazwy od S4711 do S4715. Gwiazdy te badał Michał Zajączek z Centrum Fizyki Teoretycznej w Warszawie we współpracy z naukowcami z Uniwersytetu w Kolonii i Instytutu Radioastronomii im. Maxa Plancka.
      Z grupy tej najbardziej interesujące okazały się S4711 oraz S4714. Badania wykazały, że S4711 ma masę 2,2 mas Słońca i okrąża czarną dziurę w ciągu zaledwie 7,6 roku i zbliża się do niej na odległość zaledwie 143,7 (± 18,8) jednostek astronomicznych. Jest więc gwiazdą o najkrótszym okresie orbitalnym i najmniejszej średniej odległości do Sgr A*.
      Z kolei S4714 jest najszybszą znaną nam gwiazdą. Co prawda okrąża ona czarną dziurę w ciągu 12 lat, jednak jej orbita jest eliptyczna, dzięki czemu przez dłuższy czas jest poddawana większemu oddziaływaniu ze strony Sgr A*. Z przeprowadzonych badań wynika, że S4714 zbliża się do Sgr A* na odległość zaledwie 12,6 j.a. (± 9,3 j.a.). W takiej odległości osiąga gigantyczną prędkość 23 928 km/s (± 8840 km/s), co stanowi aż 8% prędkości światła.
      Szczegóły badań opublikowano w artykule S62 and S4711: Indications of a population of faint fast moving stars inside the S2 orbitS4711 on a 7.6 year orbit around Sgr A*.

      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Czarnych dziur nie możemy bezpośrednio obserwować. Widzimy jednak gaz i pył, które świecą, gdy są przez nie wchłaniane. Wciągana do czarnej dziury materia wiruje na podobieństwo wody wpływającej do dziury, a nad i pod dziurą pojawia się tzw. korona, zbudowana z jasno świecącego ultragorącego gazu. Przed dwoma laty astronomowie ze zdumieniem zaobserwowali, że korona czarnej dziury w galaktyce 1ES 1927+654 szybko zniknęła, a później równie szybko jest pojawiła.
      Korony czarnych dziur mogą zmieniać jasność nawet 100-krotnie. Jednak w naszym przypadku doszło do bezprecedensowego wydarzenia. W ciągu zaledwie 40 dni jasność korony zmniejszyła się 10 000 razy. Niemal natychmiast korona zaczęła świecić coraz mocniej i po kolejnych 100 dniach jej blask był 20-krotniej silniejszy niż przed przygasaniem.
      Jako, że blask korony jest bezpośrednio związany z materią wchłanianą przez czarną dziurę, zaobserwowane zjawisko świadczyło o tym, że źródło materii zostało odcięte. Jednak co mogło być przyczyną tak spektakularnego wydarzenia?
      Międzynarodowy zespół astronomów z Izraela, USA, Wielkiej Brytanii, Chin, Kanady i Chile uważa, że przyczyną czasowego zniszczenia korony była zabłąkana gwiazda. Znalazła się ona zbyt blisko czarnej dziury i została rozerwana przez siły pływowe. Jej szybko poruszające się szczątki mogły spaść na dysk gazu otaczającego dziurę i chwilowo go rozproszyć.
      Zwykle nie obserwujemy tak dużych zmian w dysku akrecyjnym czarnej dziury, mówi główny autor badań, profesor Claudio Ricci z chilijskiego Uniwersytetu im. Diego Portalesa. To było tak dziwne, że początkowo sądziliśmy, iż coś jest nie tak z naszymi danymi. Gdy stwierdziliśmy, że są one prawidłowe, poczuliśmy dużą ekscytację. Nie mieliśmy jednak pojęcia, z czym mamy do czynienie. NIkt, z kim rozmawialiśmy, nie obserwował wcześniej takiego zjawiska.
      Hipotezę o rozerwanej gwieździe wzmacnia fakt, że kilka miesięcy przed zniknięciem korony zauważono, że dysk akrecyjny badanej czarnej dziury nagle pojaśniał w paśmie widzialnym. Być może był to wynik pierwszego zderzenia z resztkami gwiazdy.
      Najnowsze odkrycie jest również o tyle cenne, że naukowcy mogli całe zjawisko obserwować w czasie rzeczywistym. Oczywiście uwzględniając fakt, że galaktyka 1ES 1927+654 znajduje się w odległości 300 milionów lat świetlnych od Ziemi. Kiedy bowiem obserwatoria doniosły o pojaśnieniu dysku akrecyjnego zespół Ricciego zaczął obserwować czarną dziurę za pomocą kilku narzędzi. Wykorzystano teleskop NICER znajdujący się na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, Neil Gehrels Swift Observatory, NuSTAR oraz XMM-Newton. Wszystkie one zapewniały ciągły napływ danych przez wiele miesięcy, co pozwoliło na obserwowanie zniknięcia i pojawienia się korony.
      Autorzy badań nie wykluczają, że mogą istnieć inne wyjaśnienia obserwowanego zjawiska. Podkreślają, że jedną z wyróżniających się cech tego, co obserwowali był fakt, że spadek jasności korony nie był liniowy. Zmiany zachodziły w różnym tempie, czasami jasność korony spadała 100-krotnie w czasie zaledwie 8 godzin. Wiadomo, że korony czarnych dziur mogą tak bardzo zmieniać jasność, jednak w znacznie dłuższym czasie. Tak dramatyczne skoki, do których dochodziło całymi miesiącami, to coś niezwykłego.
      Te dane wciąż stanowią zagadkę. Ale to niezwykle ekscytujące, gdyż oznacza, że uczymy się czegoś nowego o wszechświecie. Sądzimy, że hipoteza o gwieździe jest dobra, ale wiemy, że jeszcze przez długi czas będziemy to analizowali, mówi współautor badań profesor Erin Kara z MIT.

      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      W piątek rano, 29 maja, na Słońcu doszło do najsilniejszego rozbłysku od października 2017 roku. Naukowcy klasyfikują rozbłyski słoneczne do trzech kategorii: C, M oraz X. Każda z nich oznacza rozbłysk 10-krotnie silniejszy od kategorii niższej. Wydarzenie z piątku należało do kategorii M. Być może oznacza ono, że Słońce wychodzi z cyklicznego minimum swojej aktywności.
      Jeśli rzeczywiście Słońce się budzi, to obserwujemy właśnie początek końca 24. Cyklu Słonecznego. Naukowcy liczą rozpoczęcie nowego cyklu od minium cyklu poprzedniego. Minimum zaś jest tym okresem, w którym na Słońcu pojawia się najmniej plam. Zatem o tym, że mieliśy do czynienia z minimum dowiadujemy się wówczas, gdy ono minęło. "Minie co najmniej sześć miesięcy, w czasie których będziemy obserwowali Słońce i liczyli plamy, zanim będziemy wiedzieli, kiedy miało miejsce minimum", napisali naukowcy z NASA, którzy pracują przy Sun Dynamics Observatory. To właśnie ono wykryło rozbłysk.
      "Jako, że minimum definiowane jest najmniejszą liczba plam w cyklu, musimy zaobserwować stały wzrost liczby plam, zanim stwierdzimy, kiedy było ich najmniej. To zaś oznacza, że słoneczne minimum jesteśmy w stanie rozpoznać 6 do 12 miesięcy po tym, gdy ono minęło", dodają uczeni.

      « powrót do artykułu
  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...