Jump to content
Forum Kopalni Wiedzy
KopalniaWiedzy.pl

Najdłużej naświetlane zdjęcie w historii. Zapomniany studencki projekt przejdzie do historii fotografii

Recommended Posts

Na University of Hertfordshire wykonano fotografię o najdłuższym czasie naświetlania w dziejach. Znaleziono ją wewnątrz puszki po piwie przyczepionej do kopuły Bayfordbury Observatory. Puszkę umieściła tam Regina Valkenborgh, a dzięki temu, że kobieta zapomniała o swoim eksperymencie, klisza naświetlała się przez 8 lat i 1 miesiąc.

Wszystko zaczęło się w 2012 roku, kiedy Regina na potrzeby swojej pracy magisterskiej z dziedziny sztuk pięknych postanowiła wykonać fotografie bez użycia nowoczesnych technologii. Wykorzystała więc puszki po piwie, w których umieściła błonę fotograficzną, tworząc w ten sposób aparat otworkowy. Valkenborgh umieściła kilka takich puszek na kopule uniwersyteckiego obserwatorium.

Próbowałam kilkukrotnie tej techniki w obserwatorium, jednak efekty nie były zachęcające. Zdjęcia były uszkodzone przez wilgoć, film się zwijał, wspomina po latach. Jednak najwyraźniej zapomniała zdjąć jednej z puszek. To łut szczęścia, że przez te lata fotografia pozostała nietknięta i David [konserwator zatrudniony w obserwatorium – red.] ją znalazł, mówi Valkenborgh, która jest obecnie technikiem fotografii w Barnet and Southgate College.

Na wykonanej fotografii widzimy 2953 linie wyrysowane przez wędrujące po nieboskłonie Słońce. Świetnie pokazują one, jak nasza gwiazda zmienia wraz z porami roku pozycję nad horyzontem.

Fotografia o długim czasie ekspozycji jest często używana do zilustrowania przemijania czasu. Dotychczas zdjęciem o najdłuższej ekspozycji była fotografia wykonana przez niemieckiego artystę Michael Wesely'ego, który naświetlał ją przez 4 lata i 8 miesięcy.


« powrót do artykułu

Share this post


Link to post
Share on other sites
4 godziny temu, KopalniaWiedzy.pl napisał:

Na wykonanej fotografii widzimy 2953 linie wyrysowane przez wędrujące po nieboskłonie Słońce.

Codziennie inna trasa Słońca? Jak to możliwe? Czy w końcu Słońce wyszłoby z kadru? Osobiście obstawiałbym cykl roczny, a tu wychodzi że dłuższy niż 8 lat.

Edited by Jajcenty

Share this post


Link to post
Share on other sites

A nie mogą się powtarzać? Ja to tak zrozumiałem. Przecież co roku o tej samej porze Słońce będzie w tym samym miejscu na niebie. Akurat wychodzi, że te 2953 to 8 lat i 1 miesiąc. Podejrzewam, że nikt tych linii nie liczył, bo się nie da, tylko sprawdziła w papierach kiedy zainstalowała puszki :) Na zdjęciu powinno być około 365 tras +/- ewentualnie jakieś odbicia od szyb i inne artefakty.

Edited by cyjanobakteria

Share this post


Link to post
Share on other sites
Godzinę temu, Jajcenty napisał:

Jak to możliwe?

Rok nie jest wielokrotnością doby słonecznej i chyba wszystko już jasne. ;)

P.S. Nie wchodzę w szczegóły dotyczące rolniczego (takie nasze korzenie) roku zwrotnikowego i roku gwiazdowego, ale to i tak w tej kwestii nie ma znaczenia.

  • Upvote (+1) 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
37 minut temu, Astro napisał:

Rok nie jest wielokrotnością doby słonecznej i chyba wszystko już jasne.

Tak, też o tym pomyślałem, ale nie wymyśliłem najmniejszej wspólnej wielokrotności, która jest....? Kiedy te linie zaczną się nadpisywać?

Share this post


Link to post
Share on other sites
13 minut temu, Jajcenty napisał:

Kiedy te linie zaczną się nadpisywać?

Po 26.000 lat, bo precesja Ziemi.

 

53 minuty temu, Astro napisał:

Nie wchodzę w szczegóły dotyczące rolniczego (takie nasze korzenie) roku zwrotnikowego i roku gwiazdowego,

To ja rok Platoński dorzucę, on właśnie przez tą precesję.

  • Upvote (+1) 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
17 minut temu, Jajcenty napisał:

Kiedy te linie zaczną się nadpisywać?

Dobre pytanie, ale diabeł tkwi w szczegółach, czyli w tym co rozumiesz przez "połączenie się linii". ;)

1 minutę temu, 3grosze napisał:

bo precesja Ziemi

Pewien jesteś, że będzie to DOKŁADNIE wielokrotność doby słonecznej? Dorzucę tylko, że wszystko się zmienia, w tym i długość doby słonecznej. ;)
(w końcu 3grosze, dla Ciebie to chyba powinno być bliskie, bo Szymborska, bo Nic dwa razy...)

Share this post


Link to post
Share on other sites
2 minuty temu, Astro napisał:

Pewien jesteś, że będzie to DOKŁADNIE wielokrotność doby słonecznej?

A gdzież tam. Precesja osi ziemskiej to kolejna zmienna celownicza dla tej dziurki w kamerze.

  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Obawiam się, że przy tej skali czasowej nie tylko owa puszka, ale i powszechnie przez nas stosowane techniki rejestracji/zapisu danych muszą polec. Lepiej już chyba ryć w kamieniu...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ciężko mi uwierzyć, że ten film ma taką precyzję, żeby zarejestrować tak niewielkie zmiany. Z drugiej strony zastanawiałem się, jakie to materiały światłoczułe są wykorzystywane przy takich ekspozycjach.

Edited by cyjanobakteria

Share this post


Link to post
Share on other sites
28 minut temu, Astro napisał:

Dobre pytanie, ale diabeł tkwi w szczegółach, czyli w tym co rozumiesz przez "połączenie się linii".

Potraktuję obrazek laplasjanem - zostaną tylko takie co mają niezerową drugą pochodną jasności. Zostaną ostre linie - ile?

Share this post


Link to post
Share on other sites
32 minuty temu, cyjanobakteria napisał:

Ciężko mi uwierzyć, że ten film ma taką precyzję, żeby zarejestrować tak niewielkie zmiany.

Jeśli się uprzesz i zaczniesz "zliczać", to i do 365 możesz nie zliczyć. :)
Podana liczba 2953 jest "z czachy", czyli prostego pomnożenia owych ośmiu lat przez sam wiesz co. Warto pamiętać, że Hertfordshire to nie tolkienowski The Shire i zapewne przez większość roku Słońca zwyczajnie nie widać, bo chmury, mgła, mżawka i ta... mentalność. ;) Co do kliszy, to wbrew pozorom to bardzo dobry materiał, a tytułem zajawki powiem tylko, że winyle mają się całkiem nieźle; każdy ogarniający temat w czasie gdy debiutowała płyta CD (audio) wiedział, że to syf (cóż z tego, że po wielu odtworzeniach winyl trzeszczy? ;)). Myślę, że mówimy teoretycznie, bo "ślad" Słońca jest rozmyty (fizyka rejestracji), Słońce ma skończone rozmiary kątowe itd. Możesz mi jednak wierzyć (albo i nie): nic dwa razy się nie zdarza (identycznie).

30 minut temu, Jajcenty napisał:

Potraktuję obrazek laplasjanem - zostaną tylko takie co mają niezerową drugą pochodną jasności. Zostaną ostre linie - ile?

Dawaj, ciekaw jestem wyniku. :)

P.S. Na obrazku intryguje mnie parę innych rzeczy, zapewne dostrzegacie. Wstępnie zapodałem sobie kilka hipotez, ale raczej nie bardzo chcą się bronić, a właściwiej to czasu bardzo brak. Jeśli ktoś ma jakąś rozkminę albo link na więcej bebechów, to byłbym wdzięczny.

Edited by Astro
  • Upvote (+1) 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
44 minuty temu, Astro napisał:

Dawaj, ciekaw jestem wyniku. :)

Niestety nie ma pikseli do zabawy, a i sporo tam szumu: 

LapOfSuntracks.png.8eb20f1d4d2908863fda29432db00507.png

Gdybyśmy mieli idealną camera obscura, z niskończoną gęstością punktów, to co byśmy zobaczyli przez 26000 lat? :D

 

 

  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Godzinę temu, cyjanobakteria napisał:

Ciężko mi uwierzyć, że ten film ma taką precyzję, żeby zarejestrować tak niewielkie zmiany.

Tutaj nawet ortodoksyjna wiara i wysokorozdzielczy film na nic się zdadzą, skoro "obiektyw" artystycznie rozmiękcza, dając obraz co prawda finezyjnie estetyczny, ale miałko analityczny.

Kiedyś z jakiejś książki, chyba mistrza Słodowego, coś takiego zrobiłem, ale chyba coś nie wyszło, bo efektów nie pamiętam.

26 minut temu, Jajcenty napisał:

Gdybyśmy mieli idealną camera obscura, z niskończoną gęstością punktów, to co byśmy zobaczyli przez 26000 lat? :D

Wiekopomne dzieło !!!

  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Godzinę temu, Jajcenty napisał:

Gdybyśmy mieli idealną camera obscura, z niskończoną gęstością punktów, to co byśmy zobaczyli przez 26000 lat? :D

Zaintrygowałeś mnie pytaniem... Trywialna odpowiedź, że Twój obrazek byłby czarny jakoś mi nie pasuje, ale wymaga to zastanowienia. Mam parę narzędzi (i pewnie musiałbym dopisać trochę linijek) by się z tym zmierzyć, więc może w wolnej chwili w święta spróbuję zasymulować na podstawie tego co wiemy/ wydaje nam się. Oczywiście największym problemem będzie zmierzenie się z obrazkiem o nieskończonych rozmiarach na co moje zasoby nie pozwalają, ale może ograniczę się do jakichś 108 Mpx. ;) Tak mały rozmiar może jednak prowadzić do problemów zwyczajnego zaokrąglania, więc wiesz, ciężko w ten sposób szukać prawdy.

Godzinę temu, 3grosze napisał:

Wiekopomne dzieło !!!

Z pewnością tak.

Share this post


Link to post
Share on other sites
3 minuty temu, Astro napisał:

Oczywiście największym problemem będzie zmierzenie się z obrazkiem o nieskończonych rozmiarach na co moje zasoby nie pozwalają, ale może ograniczę się do jakichś 108 Mpx.

Ależ nie musi być całe 26000 lat. :D  Widziałem rysunek pozorny ruch słońca podczas dnia polarnego  i jestem prawie pewien, że była to krzywa domknięta. Dlatego zaczynam myśleć, że możecie mieć rację z tym wyssaniem z dudy  dziwnych liczb.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zamiast wziąć się za coś "pożytecznego" myślę właśnie o typie danych, kroku czasowym i uwzględnieniu refrakcji atmosferycznej... Potrafisz zatruć życie Jajcenty. ;)

  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
49 minut temu, Astro napisał:

Potrafisz zatruć życie Jajcenty.

To się nazywa histeryczna czynność zastępcza, a Ty myślisz, że dlaczego tak mnie zaintrygowały aspekty pozornych ruchów? Dedlajn mam na 18, a robota papierkowa ;)

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

A może budynek po prostu osiada na jedną stronę bardziej? W końcu to kopuła, więc wysoko, a nawet centymetry przez te 8 lat to dużo jeśli chodzi o kąt. Tak tylko próbuję szukać jakiegoś powodu od łatwiejszej strony, zanim dojdziemy do tego, że to wina rozszerzającego się układu słonecznego lub pojawienia się planety x.

Edited by Rowerowiec
  • Upvote (+1) 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

  • Similar Content

    • By KopalniaWiedzy.pl
      Na University of Oxford powstaje oprogramowanie, które na podstawie wyglądu twarrzy ma rozpoznawać rzadkie choroby genetyczne. Choroby takie dotykają około 6% populacji, ale w większości przypadków pozostają nierozpoznane. Istnieją testy genetyczne pozwalające zdiagnozować częściej występujące schorzenia, takie jak np. zespół Downa. Jednak dla wielu chorób testy nie zostały opracowane, gdyż nie zidentyfikowano genów, które je powodują.
      W przypadku 30-40 procent osób cierpiących na schorzenia genetyczne pewne charakterystyczne cechy są widoczne na twarzach. I właśnie na tej podstawie lekarz może postawić diagnozę. Problem w tym, że niewielu medyków ma odpowiednie przygotowanie pozwalające na rozpoznanie chorób genetycznych na podstawie wyglądu twarzy. Z tego też powodu wiele osób nie ma przez całe lata postawionej prawidłowej diagnozy.
      Dlatego też Christoffer Nellaker i Andrew Zisserman z Oxfordu postanowili stworzyć oprogramowanie, które na podstawie zdjęcia będzie pomagało we wstępnej diagnostyce.
      Obaj naukowcy wykorzystali w swojej pracy 1363 publicznie dostępne zdjęcia osób cierpiących na osiem schorzeń genetycznych. Znalazły się wśród nich fotografie chorych na zespół Downa, zespół łamliwego chromosomu X czy progerię. Komputer uczył się identyfikować każdą z chorób na podstawie zestawu 36 cech twarzy, takich jak kształt oczu, ust, nosa czy brwi. „Automatycznie analizuje zdjęcie i skupia się na głównych cechach, z których tworzy opis twarzy podkreślając cechy odróżniające” - mówi Nellaker. Później opis taki jest przez komputer porównywany ze zdjęciami osób ze zdiagnozowanymi schorzeniami. Na tej podstawie maszyna wydaje swoją opinię i określa prawdopodobieństwo, z jaki dana osoba może cierpieć na któreś ze schorzeń.
      Skuteczność algorytmu zwiększa się wraz z wielkością bazy danych fotografii referencyjnych. W przypadku ośmiu schorzeń genetycznych, którymi obecnie się zajęto, baza danych dla każdej z nich wynosiła od 100 do 283 zdjęć osób ze zdiagnozowanymi chorobami. Testy wykazały, że maszyna rozpoznaje choroby z 93-procentową trafnością.
      Tak obiecujące wyniki skłoniły naukowców do rozszerzenia zestawu diagnozowanych chorób do 91. W bazie danych znajdują się obecnie 2754 zdjęcia osób, u których rozpoznano jedną z tych chorób. Na razie system nie podaje dokładnej diagnozy, jednak naukowcy szacują, że już w tej chwili ich algorytm potrafi właściwie rozpoznać chorobę z 30-krotnie większym prawdopodobieństwem niż przy losowym zgadywaniu. Na przykład na podstawie zdjęcia Abrahama Lincolna system uznał, że cierpiał on na zespół Marfana. Niektórzy historycy twierdzą, że prezydent rzeczywiście na to chorował. Zespół Marfana jest siódmą najczęściej występujących schorzeniem spośród 91, którymi zajmuje się algorytm.
      Nellaker przyznaje, że algorytm nie podaje 100-procentowo pewnych odpowiedzi, ale pozwala na znaczne zawężenie możliwości wyboru. Teoretycznie może być on używany do diagnozowania noworodków, jednak jego twórcy uważają, że będzie używany głównie do diagnozowania rodziców, którzy martwią się, iż mogliby swoim dzieciom przekazać jakieś schorzenia. Główną zaletą systemu będzie jego łatwa dostępność. Szczególnie przyda się on tam, gdzie testy genetyczne są niedostępne.
      Ma on też olbrzymią przewagę nad stworzonymi wcześniej systemami korzystającymi z obrazów 3D. Tworzenie takich obrazów jest trudne i kosztowne, a pacjent musi odwiedzić szpital, w którym obraz zostanie wykonany. System Nellakera i Zissermana potrzebuje jedynie cyfrowego zdjęcia twarzy.

      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Naukowcy z Uniwersytetu Stanowego Pensylwanii stworzyli kontrolowane światłem koniugaty srebrnych nanocząstek i mikroRNA; miRNA są 18-23-nukleotydowymi jednoniciowymi sekwencjami niekodującego RNA, które łącząc się komplementarnie do końca 3' mRNA, blokują translację białek, w tym przypadku komórek nowotworowych. Wskutek tego komórki nowotworowe umierają.
      Jak tłumaczą autorzy badania, którego wyniki ukazały się w piśmie Biomaterials, gryzoniom podawano dożylnie egzogenny miR-148b, by wywołać apoptozę keratynocytów wykazujących ekspresję Ras oraz komórek mysiego raka kolczystokomórkowego (unikano przy tym cytotoksyczności dla niezmienionych keratynocytów).
      Warto dodać, że cząsteczki Ras są rodziną białek wiążących się z GTP, które należą do najczęściej zmutowanych genów w nowotworach człowieka.
      Gdy nanocząstki nagromadziły się w okolicy guza, prowadzono naświetlanie okolicy zmiany nowotworowej lampą LED emitującą światło o długości fali rzędu 450 nm. Skutkowało to oddzieleniem mikroRNA od nośnika. Zabieg ten prowadził do szybkiego i trwałego zmniejszenia objętości guza o 92,8%, a także rekrutacji limfocytów T.
      Ta metoda dostarczania zapewnia swoistość czasową i przestrzenną. Zamiast podawać mikroRNA systemowo i wywoływać skutki uboczne, można stosując naświetlanie, dostarczać mikroRNA do konkretnego rejonu tkanki w specyficznym czasie - wyjaśnia prof. Adam Glick.
      Prof. Daniel Hayes dodaje, że swoistość czasowa i przestrzenna terapii ma wielkie znaczenie w przypadku leczenia nowotworów. MikroRNA działa bardzo różnie na różne typy tkanek, co może prowadzić do niechcianych skutków ubocznych i toksyczności. Dostarczając i aktywując mikroRNA tylko w okolicy guza, można ograniczyć te zjawiska i zwiększyć ogólną skuteczność terapii.
      Stosując tę metodę, Yiming Liu była w stanie wykazać, że w grupie ok. 20 myszy po zastosowaniu koniugatów nanocząstek i mikroRNA oraz naświetleniu nowotwory skóry uległy w ciągu 24-48 godzin niemal całkowitej regresji i nie odrosły.
      Liu dodaje, że mikroRNA stosowane przez jej zespół (miR-148b) reguluje szeroki zestaw genów, co sprawia, że jest szczególnie użyteczne w leczeniu heterogenicznych chorób. Ogólna skuteczność terapii może być większa, bo atakuje się liczne cele w komórce. Zmniejsza się także ryzyko rozwoju oporności, gdyż mikroRNA jest w stanie połączyć się z różnymi mRNA komórki nowotworowej, różnicując w ten sposób ścieżki, za pośrednictwem których blokuje się produkowanie przez nią białek.
      Naukowcy wyjaśniają, że za pomocą naświetlanych koniugatów nanocząstek i mikroRNA można by leczyć nowotwory jamy ustnej, układu pokarmowego i skóry (mogą to być wszelkie zmiany, które da się wystawić na oddziaływanie światła za pomocą kabla światłowodowego).
      Chcemy dalej rozwijać metodę, tak by móc ją stosować na guzach wewnętrznych, które są istotniejsze z punktu widzenia śmiertelności, np. w raku przełyku - podsumowuje Glick.

      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Rekiny z rodziny Orectolobidae prowadzą bentoniczny tryb życia. Oznacza to, że zwykle leżą na dnie i czekają, aż zjawi się ofiara: bezkręgowiec, głowonóg, ryba albo w przypadku większych gatunków inny rekin. Ponieważ na rafie niełatwo zaobserwować akt upolowania, o nawykach żywieniowych wnioskuje się na podstawie zawartości żołądka. W zeszłym roku po raz pierwszy udało się przyłapać łobegonga brodatego (Eucrossorhinus dasypogon) na gorącym uczynku - podczas pożerania rekina bambusowego (Chiloscyllium punctatum).
      Pierwszego sierpnia 2011 r. Daniela Ceccarelli prowadziła ze współpracownikami podwodny spis ryb zamieszkujących rafę przybrzeżną Great Keppel Island. Zobaczyli łobegonga brodatego z głową rekina bambusowego w pysku. W ciągu półgodzinnej obserwacji ani Ch. punctatum nie zmienił pozycji, ani łobegong nie połknął bardziej ofiary. Biolodzy uważają, że proces zajmuje parę godzin. Zwierzęta nie różniły się za bardzo całkowitą długością, bo w przypadku łobegonga wynosiła ona ok. 125, a rekina bambusowego ok. 100 cm.
      Wszystko wskazuje na to, że łobegongi są wszechstronnymi drapieżnikami. Choć na co dzień zadowalają się bezkręgowcami i drobnymi rybami, gdy nadarza się okazja, nie pogardzą innym rekinem. Jest to możliwe za sprawą ruchomego połączenia szczęk i skierowanych ku tyłowi ostrych zębów. Dzięki temu rekin jest w stanie przytrzymać przed połknięciem w całości nawet spory "kąsek".
      Jak można się domyślić, opublikowane na łamach pisma Coral Reefs zdjęcia (dwa ujęcia z różnych pozycji) zrobiły prawdziwą furorę. Ich autorem jest Tom Mannering. Nic dziwnego, że rekin bambusowy nie spostrzegł w porę łobegonga, bo ten bardziej przypomina kawałki koralowców niż rybę. Kamuflaż spełnił więc swoją rolę...
      Dr Daniela Ceccarelli jest ekologiem morskim. Ma duże doświadczenie w pracy w tropikalnych ekosystemach. Prowadziła nie tylko obserwacje, ale i eksperymenty terenowe na różnych rafach: od australijskiej Wielkiej Rafy Koralowej po zatokę Kimbe w Papui-Nowej Gwinei. Po ostatniej publikacji nie spoczęła na laurach i obecnie znowu podróżuje w celach naukowych.
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Użytkownicy Windows 8 będą mogli zrezygnować z tradycyjnych haseł zabezpieczających na rzecz chronienia dostępu do danych za pomocą... obrazków i gestów. Zach Pace z Microsoftu zapewnia, że nowy system skróci czas wprowadzania hasła, a jednocześnie będzie równie bezpieczny jak dotychczasowe hasła alfanumeryczne.
      Jak wyjaśnił Pace, do zalogowania się wystarczy wybrane zdjęcie oraz gesty. Wybór gestów będzie ograniczony do trzech rodzajów: dotknięcia ekranu dotykowego, zakreślenia okręgu i narysowania linii pomiędzy obszarami zdjęcia. Aby się zalogować, na wybranym zdjęciu będziemy musieli wykonać odpowiednie gesty w odpowiedni sposób na odpowiednich obszarach zdjęcia. System zbada sposób wykonania gestów. Jeśli nawet odpowiednie gesty zostaną wykonane na wybranych przez nas wcześniej obszarach zdjęcia, a będą odbiegały od normy, logowanie nie zostanie przeprowadzone. Na każde ze zdjęć używanych do logowania system nałoży siatkę koordynat i na jej podstawie będzie sprawdzał, czy wykonane gesty nie odbiegają zbytnio od normy. Wystarczy źle wykonać jeden z gestów, by logowanie się nie udało. Oczywiście, jeśli np. najpierw narysujemy koło, a powinna być linia, to niezależnie od dokładności wykonania gestów, system odmówi zalogowania.
      Przy każdym logowaniu oprogramowanie będzie sprawdzało dokładność wykonania i porównywało ją z dokładnością poprzednich prób. Porównywanie ma na celu upewnienie się, że legalny użytkownik, który popełnił błędy, nie zostanie odcięty od swojego urządzenia.
      Podczas prac nad nowym systemem logowania Microsoft początkowo zakładał wykonywanie bardziej zróżnicowanych gestów, jednak stwierdził, że zbytnio wydłuża to czas logowania, ograniczył zatem gesty do trzech.
      Nowy system będzie funkcjonował obok tradycyjnych haseł. Użytkownik będzie mógł wybrać, czy korzysta z jednego z nich, z obu, czy też pozostawi swoje urządzenie niezabezpieczone.
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Po raz pierwszy rozmieszczone przez rosyjski WWF aparaty z czujnikiem ruchu wykonały zdjęcia irbisów z Ałtaju. Dotąd naukowcy mogli monitorować pogłowie tych rzadkich kotów wyłącznie na podstawie tropów, odchodów, kępek sierści oraz śladów pazurów i zębów na drzewach.
      Jak można się domyślić, takie tropienie irbisów, zwanych także panterami śnieżnymi, wymaga wytrwałości i sprawności fizycznej, bo pracuje się na wysokości 4000 m n.p.m. Ponieważ mamy do czynienia z gatunkiem zagrożonym wyginięciem, pozostaje liczyć na łut szczęścia. Poza tym trzeba mieć naprawdę wprawne oko, ponieważ stare tropy irbisa łatwo pomylić ze śladami rysia bądź wilka.
      Od 26 do 30 października 10 aparatów zainstalowanych w rosyjskiej części Pasma Piotra Aleksandrowicza Czikaczewa wykonało szereg zdjęć irbisów. W listopadzie odkryła je ekspedycja, która miała doładować baterie. Ustalono, że na fotografiach pojawiają się dwa osobniki. Jeden został uchwycony w biały dzień, co nieco zaskoczyło ekspertów, bo pantery śnieżne wolą polować o zmierzchu.
      Aparaty znajdowały się zarówno w rosyjskiej, jak i mongolskiej części pasma. WWF podkreśla, że dzięki temu można śledzić różne części habitatu. To miejsce jest szczególnie ważne, bo pozostało w nim zaledwie 10-15 zwierząt, w dodatku badana populacja stanowi łącznik między panterami śnieżnym z Rosji i Mongolii.
  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...