Jump to content
Forum Kopalni Wiedzy

Recommended Posts

Od poniedziałku (8 lipca) owce świniarki próbnie zastępują w Lublinie kosiarki. Szkoleniowy wypas 10 zwierząt na terenach zielonych przyległych do Zalewu Zemborzyckiego nadzoruje Uniwersytet Przyrodniczy, a konkretnie inżynier Jacek Sokołowski z Katedry Etologii i Dobrostanu Zwierząt. Pomagają mu certyfikowane psy pasterskie - białe owczarki szwajcarskie.

Jak można przeczytać na stronie internetowej Uniwersytetu Przyrodniczego, psy mają wieloletnie doświadczenie w wypasie owiec i mogą się pochwalić certyfikatem psa terapeutycznego. Testy potrwają do jesieni.

Taki wypas aktywizuje bioróżnorodność, jest przyjazny środowisku i pozwala w ekologiczny sposób (bez herbicydów) kontrolować chwasty. Wg specjalistów, jest też tańszy i cichszy od kosiarek spalinowych. Poza tym zwierzęta radzą sobie z terenami trudno dostępnymi dla kosiarek: rowami czy stromymi skarpami. Co ważne, dostarczając organiczny nawóz, owce poprawiają żyzność gleby.

Lublin to jedno z pierwszych miast, które prowadzą w Polsce taki rodzaj wypasu. Podobne inicjatywy są realizowane w innych państwach, np. we Włoszech czy Stanach Zjednoczonych.


« powrót do artykułu

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By KopalniaWiedzy.pl
      Pasterze epoki kamienia, którzy przybyli do wschodniej Afryki przed 3500 lat, nie zdegradowali, wbrew temu co się uważa, sawanny, ale zmienili jej szatę roślinną na lepszą, mówi profesor Stanley Ambrose z Washington University. W miejscach, w których przebywali, zwiększyła się różnorodność, stabilność i odporność ekosystemu, dodaje uczony.
      Naukowcy skupili się na pięciu stanowiskach archeologicznych w południowo-zachodniej Kenii i porównali występującą tam roślinność oraz skład gleby z pobliskimi terenami. Datowanie radiowęglowe wykazało, że badane stanowiska były zajmowane przez społeczności pasterskie pomiędzy 3700 a 1500 lat temu.
      W porównaniu z innymi miejscami, stanowiska zajmowane przez pasterzy charakteryzowały się większość ilością składników odżywczych w glebie, szczególnie azotu, fosforu i wapnia. Skład izotopowy tych pierwiastków odpowiadał składowi izotopowemu z odchodów hodowlanych zwierząt roślinożernych.
      Naukowcy mówią, że obecność społeczności pasterskich przyczyniła się do poprawy jakości gleby, co pociągnęło za sobą wzrost wysokiej jakości roślin. Bez tej różnorodności wprowadzonej przez człowieka w tutejszym krajobrazie nie mielibyśmy tak dużych obszarów zwiększonej produktywności gleby. Największe takie obszary miałyby średnicę kilku metrów i byłyby skupione wokół kopców termitów. Szata roślinna byłaby bardziej jednorodna, a cały ekosystem prostszy i mniej odporny, wyjaśnia Ambrose.
      Bogactwo biologiczne obszaru wypasu stad przyciągało dzikie zwierzęta, co dodatkowo przyczyniało się do nawożenia gleby.
      Dzięki człowiekowi pojawiły się ulubione obszary żerowania dzikich i udomowionych zwierząt. Dzikie zwierzęta, mając do czynienia z tak dużym bogactwem roślin, mogły efektywniej zaspokajać swoje potrzeby energetyczne.
      Nasze badania pokazują, że pasterze już od trzech tysiącleci mają wpływ na strukturę i zróżnicowanie ekosystemów afrykańskiej sawanny, stwierdza Ambrose.

      « powrót do artykułu
  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...