Kuru

Myślę, że każdy w gruncie rzeczy ma takie wrażenie. Nie wiem z czym się to do końca wiążę, ale wydaje mi się, że spowodowane jest to tym, że nie potrafimy wyobrazić sobie stanu, w którym jesteśmy nieświadomi. Kiedy każesz ludzią wyobrazić sobie pustkę, to większość niepotrafi nawet uciszyć własnego umysłu. A dla tych, którzy potrafią i tak pozostaje jeszcze coś, tym czymś jest właśnie świadomość. Jak dla mnie istnieją dwie wielkie tajemnice: 1. Dlaczego istnieje istnienie, zamiast absolutnego nieistnienia czegokolwiek? 2.Co takiego jest w człowieku, że potrafi pomyśleć: "jestem"?

Jestem bardzo ciekaw opinii tak zacnej społeczności na dość kontrofersyjny, bo ocierający się nie tylko o filozofię, neurologię czy fizykę temat, ale również związany z religią. Co tak naprawdę sprawia kim jesteśmy? Czy mały kawałek mięsa, który jesteśmy w stanie trzymać na wierzchu swoich dłoni, potrafii kochać, czuć, tworzyć i podporządkowywać sobie świat? Samemu będąc podporządkowanym swojej własnej fizyczności i chemii ciała. A może uważacie, że istnieje coś więcej, jakaś nieokreślona, niezależna siła, czysty płomień woli, dusza? Sam napiszę trochę więcej, jak będę miał czas. Czekam z niecierpliwością na odpowiedzi.