Jump to content
Forum Kopalni Wiedzy
KopalniaWiedzy.pl

Tajemnicze mustatile z Arabii to jedne z najstarszych monumentalnych budowli kamiennych

Recommended Posts

Monumentalne mustatile, tajemnicze kamienne struktury znajdujące się na północnym-zachodzie Arabii Saudyjskiej, mogą być jednymi z najstarszych kamiennych budowli w Arabii i jednymi z najstarszych budowli monumentalnych na świecie. Do takich wniosków doszli australijscy naukowcy, którzy badali mustatile pobliżu oaz Al-Ula i Khaybar. Australijczycy stwierdzili, że mustatile pochodzą z 6. tysiąclecia przed Chrystusem i uważają je za budowle rytualne, prawdopodobnie związane z kultem bydła.

Miasto Al-Ula powstało w VI wieku p.n.e, jest identyfikowane z biblijnym miastem Dedan. O Khaybar wiemy natomiast, że przed muzułmańską inwazją w VII wieku oaza była zamieszkana przez bogatą społeczność żydowską.

Mustatile do długie prostokątne struktury z piaskowca i łupków o długości od 20 do 620 metrów. Australijczycy wykonali zwiad powietrzny, skorzystali z fotografii satelitarnej oraz przeprowadzili badania terenowe. Z helikoptera zauważyli 350 mustatilów, kolejnych 641 udało się zidentyfikować na zdjęciach wykonanych przez satelity, a podczas badań terenowych znaleźli kolejnych około 40 struktur. Obecnie więc znamy ponad 1000 mustatilów. To 2-krotnie więcej niż dotychczas.

Podczas wykopalisk przy jednej z takich struktur znaleziono przedmioty, które mogą rzucić nowe światło na przeznaczenie mustatilów oraz historię człowieka w tamtym regionie. Najważniejszym ze znalezisk są nieudekorowane kamienie, wokół których w okrągłych kamiennych boksach umieszczono kości i rogi krów, owiec, kóz oraz gazeli.

Sądzimy, że neolityczni mieszkańcy tych terenów zbudowali te struktury w celach religijnych. Poświęcali w nim zwierzęta hodowlane i dzikie jakiemuś bogu lub bogom. Biorąc pod uwagę niskie ściany mustatili jest mało prawdopodobne, by służyły one jako zagrody. Nie znaleźliśmy tam też żadnych ludzkich pochówków. Struktury be mogą być najstarszymi budowlami rytualnymi na Pustyni Arabskiej, mówi archeolog Hugh Thomas z University of Western Australia.

Datowanie radiowęglowe rogu i zęba znalezionego w takim boksie wykazały, że pochodzą one z VI tysiąclecia p.n.e. Ich przeznaczenie nie jest znane, jednak badania Australijczyków rzucają nowe światło na kwestię tego, do czego mogły służyć.

Niektóre z nich mają monumentalne rozmiary. Ich stworzenie musiało wiązać się ze znacznym wysiłkiem. Prawdopodobnie zatem zajmowały się tym duże społeczności lub różne grupy pracowały przy nich razem. To zaś oznacza, że istniała wówczas znacząca organizacja społeczne oraz wspólny cel lub wiara, dodaje Thomas.

Szczegóły badań Australijczyków zostały opublikowane na łamach Antiquity.


« powrót do artykułu

Share this post


Link to post
Share on other sites

Archeolodzy mają jaką manię. Wszystko co znajdują i nie potrafią wytłumaczyć traktują jako tworzone w celach religijnych.

Share this post


Link to post
Share on other sites
45 minut temu, Ergo Sum napisał:

Wszystko co znajdują i nie potrafią wytłumaczyć traktują jako tworzone w celach religijnych.

 

21 godzin temu, KopalniaWiedzy.pl napisał:

Niektóre z nich mają monumentalne rozmiary. Ich stworzenie musiało wiązać się ze znacznym wysiłkiem.

Kosztowne twory,  nie służące obronie, ani zaspakajaniu potrzeb,  kultura, sztuka, religia wydają się dobrym wyjaśnieniem. Oczywiście, możemy postulować, że lokalni artyści eksperymentowali z wyrażaniem siebie różnymi formami kamiennych reliefów.

Share this post


Link to post
Share on other sites
W dniu 18.05.2021 o 09:13, Ergo Sum napisał:

Archeolodzy mają jaką manię. Wszystko co znajdują i nie potrafią wytłumaczyć traktują jako tworzone w celach religijnych.

Oj tam, nie zawsze.:D

Na wykopaliskach, nad niezidentyfikowanym pochówkiem stoi dwóch pracowników naukowych Instytutu Archeologii UW,  archeolog dr hab. Wojciech N i historyk prof. Jerzy K.

- to jest, panie profesorze,  grób męski, stwierdza dr Wojciech N.

- a na jakiej podstawie pan doktor to wnioskuje? - pyta się profesor

- bo ch** w nim jest, rzecze doktor. :D

To jest autentyczna anegdota. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

  • Similar Content

    • By KopalniaWiedzy.pl
      Pierwsza połowa VI wieku to na terenie Arabii okres olbrzymich niepokojów. Rozpada się najpotężniejsze z tamtejszych państw, królestwo Himajrytów, co pociąga za sobą kolejne zmiany prowadzące do rozpadu innych organizmów politycznych i społecznych. Sto lat później pojawia się islam, który od tamtej pory odgrywa dominującą rolę w tej części świata.
      Najnowsze dane paleoklimatyczne wskazują, że w VI wieku Arabia doświadczyła bezprecedensowej suszy, a jej szczyt przypadł na lata ok. 500 – 530. Zdaniem uczonych z USA, Szwajcarii i Chin to susza przyczyniła się do upadku Himajrytów i dała impuls do zmian, które skutkowały pojawieniem się islamu.
      Himajryci wchodzą do pisanej historii świata pod koniec I wieku p.n.e. W drugiej połowie III wieku zajęli m.in. królestwo Saby, a kilkadziesiąt lat później stali się dominującą siłą na południu Arabii. I pozostali nią do ok. 525 roku. Od tamtej pory królestwo Himajrytów stopniowo chyliło się ku upadkowi, aż w końcu w 575 roku Persowie zajęli południe Arabii.
      Upadek królestwa Himajrytów wyznacza koniec trwającego 1400 lat okresu preislamskiego w historii Półwyspu Arabskiego. Naukowcy do dzisiaj spierają się o przyczyny upadku ich państwa. Okres jego słabnięcia charakteryzują chaos polityczny, zmiany społeczno-gospodarcze, zmiany wzorców demografii i osadnictwa oraz upadek systemów irygacyjnych. Zajęcie terenów Himajrytów przez królestwo Aksum (dzisiejszą Etiopię) oraz częste interwencje wojskowe Bizancjum i imperium Sasanidów dodatkowo zwiększały chaos i napędzały zmiany społeczne, ekonomiczne i polityczne przez cały VI wiek. Dotychczas w debatach nad przyczynami tych zmian, zwykle pomijano kwestie środowiskowe, gdyż brak było precyzyjnych danych paleoklimatycznych o wysokiej rozdzielczości.
      Dominik Feitmann z Uniwersytetu w Bazylei, John Haldon z Princeton University, Hai Cheng z Chińskiej Akademii Nauk i ich zespół zbadali stalagmit z jaskini Hoti w północnym Omanie. O opadach w tym regionie, podobnie jak w większości Arabii, decyduje to, co dzieje się nad Morzem Śródziemnym. Roczny poziom opadów wynosi, w zależności od regionu, od 50 do 255 milimetrów, a pada zimą, wiosną i latem. Badany stalagmit rósł przez 2650 lat w tempie ponad 0,2 mm rocznie. Pozwala on na zbadanie izotopów tlenu 18O oraz węgla 13C z dokładnością do około 2 lat. Naukowców interesowały te właśnie izotopy, gdyż ich zawartość w stalagmicie wskazuje zarówno na zmiany w poziomie opadów, jak i wilgotności.
      Badania pokazały, że na przestrzeni ostatnich około 2600 lat w regionie dochodziło do znacznych wahań opadów i wilgotności, ale wyraźnie wyróżniały się dwa okresy długotrwale niższej wilgotności. Były to lata od ok. 250 p.n.e. do 25 n.e. oraz od ok. roku 480 do 1400. Największe minimum wilgotności trwało od ok. 520 do 532 roku, z najsilniejszą suszą przypadającą na rok 523 +/- 30 lat. Zapis w stalagmicie pokrywa się z wynikami uzyskanymi z osadów jeziornych w Iranie czy Morzu Martwym oraz z przekazami historycznymi dotyczącymi Jerozolimy.
      Wszystkie te badania wskazują, że około 480 roku musiało nastąpić przesunięcie na północ burz formujących się nad wschodnimi obszarami Morza Śródziemnego. W wyniku tego Żyżny Półksiężyc oraz Arabia zaczęły otrzymywać znacznie mniej opadów. Na początku VI w. Arabii miało miejsce minimum opadów, z katastrofalnymi suszami w pierwszych trzech dekadach stulecia.
      Zbieżność pomiędzy szczytowym okresem susz na południu Arabii a upadkiem władzy Himajrytów wskazuje na możliwy związek przyczynowo-skutkowy. Królestwo Himajrytów, z ich scentralizowanym systemem władzy królewskiej i podporządkowanymi mu lokalnymi klanami, było dominującą siłą na południu i w centrum Arabii. Co prawda ważną rolę w gospodarce państwa odgrywały wonności oraz metale, to podstawą ekonomii było rolnictwo. Widać to na przykład po szeroko rozpowszechnionych tarasowych polach uprawnych na wyżynach, licznych systemach irygacyjnych na granicach pustyni oraz szerokim rozpowszechnieniu się urządzeń hydraulicznych pomiędzy I a IV wiekiem. Jednym z symboli władzy Himajrytów były zapory wodne. Z inskrypcji wiemy, że były one instrumentem utrzymania i poszerzania władzy. Zapory i tarasy służyły gromadzeniu wody opadowej i jej odpowiedniemu kierowaniu, gdyż woda była najbardziej ograniczonym zasobem rolniczym. Od strukturalnej integralności całego systemu irygacyjnego na wyżynach zależało powodzenie upraw. Zapory wymagały ciągłego nadzoru i napraw, do tego zaś była potrzebna dobrze zorganizowana siła robocze i stabilna struktura społeczna, czytamy w pracy Droughts and societal change: The environmental context for the emergence of Islam in late Antique Arabia.
      Stabilność społeczeństwa i władzy zależały od produkcji rolnej. Ta z kolei była uzależniona od odpowiedniego zarządzania wodą, szczególnie w porach suchych. Królestwo Himajrytów było więc uzależnione od dwóch pór deszczowych, wiosennej i letniej, oraz wrażliwe na susze. Gdy więc na przełomie V i VI wieku pojawiły się potężne susze, władza Himajrytów zaczęła się chwiać. Narastały konflikty wewnętrzne, co osłabiło królestwo, a z tego korzystali wrogowie zewnętrzni, jak królestwo Aksum, które z Himajrytami rywalizowało o kontrolę nad szlakami handlowymi na wybrzeżach Morza Czerwonego i Arabskiego. Wewnętrzne konflikty wśród elit Himajrytów, częściowo związane z przynależnością religijną – część elit wyznawała judaizm, część chrześcijaństwo – doprowadziły do podporządkowania ich państwa Aksum. Himajryci na krótko odzyskali niezależność – co zbiegło się w czasie z krótkotrwałym okresem wzrostu opadów – jednak trwało to zaledwie kilkadziesiąt lat. W czasie tych kilku dekad doszło do migracji ludności z regionu, która uciekając przed suszą przenosiła się na tereny dzisiejszych Syrii, Iraku oraz Jemenu. Himajryci nie byli też w stanie utrzymać zapór. Około 570 roku Persowie uzależnili od siebie Himajrytów, 10 lat później królestwo się załamało, a ok. 600 roku przestało istnieć.
      Zmiany społeczne, polityczne i gospodarcze zapoczątkowane wielką suszą, upadek najsilniejszego z regionalnych organizmów politycznych, przyczyniły się do wzrostu znaczenia lokalnych centrów pielgrzymkowych i gospodarczych. W tym czasie na znaczeniu zyskuje m.in. Mekka. Jednocześnie Arabia znajduje się pod ciągłą presją polityczną i wojskową sąsiadów. To nie tylko chrześcijańskie królestwo Aksum, ale przede wszystkim Bizancjum i Persja, które bez przerwy interweniują w regionie, próbując rozszerzać tam swoje wpływy polityczne, wojskowe, ale też kulturowe i religijne. To zaś rodzi wśród miejscowej ludności coraz większą wrogość i chęć poszukiwania własnej tożsamości.
      Słabnące i w końcu upadające państwo Himajrytów nie jest w stanie tej tożsamości zaoferować, a jego zniknięcie tworzy pustkę, która musi być zapełniona. Stopniowy upadek i rozpad państwa Himajrytów były kluczowymi elementami społeczno-ekonomicznej, politycznej i religijno-kulturowej zmiany w Arabii, która doprowadziła do pojawienia się nowych ruchów religijnych i przywódców koncentrujących się wokół wierzeń monoteistycznych. Jednym z nich był islam. Wyzwaniem, przed którym islam stanął, było zjednoczenie półwyspu w warunkach rywalizacji zarówno z konkurencyjnymi ruchami, jak i z plemionami, które przyjęły judaizm lub były wrogie plemieniu Kurajszytów, z którego wywodził się Mahomet – stwierdzają autorzy badań.

      « powrót do artykułu
  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...