Jump to content
Forum Kopalni Wiedzy
Sign in to follow this  
KopalniaWiedzy.pl

Podsłuch Internetu bez zgody sądu?

Recommended Posts

Jeden z amerykańskich sądów podjął ostatnio decyzję, która zaalarmowała wiele organizacji pilnujących prywatności. Dziewiąty Okręgowy Sąd Apelacyjny w San Francisco wydał wyrok, który zezwala agendom rządowym na monitorowanie połączeń telefonicznych i internetowych bez sądowego nakazu.

Trzyosobowy skład sędziowski uznał, że wykorzystywanie rejestratorów zapisujących wszystkie numery telefonów, z którymi łączył się dany aparat, nie wymaga nakazu. Strona rządowa powołuje się tutaj na analogię z tradycyjną pocztą. Adres na kopercie może przeczytać każdy, jednak zaglądanie do środka jest zabronione.

Orzeczenie sądowe wywołało różne komentarze.

Michael Crowley, obrońca Dennisa Alby, skazanego za przewodzenie gangowi produkującemu ecstazy, stwierdził, ze narusza wyrok sądu jest niebezpieczny dla prywatności. Przywoływanie tutaj prawnika Alby jest o tyle zasadne, że Alba odsiaduje właśnie 30-letni wyrok, a policja i służby federalne zaczęły monitorować to, co robi on w Sieci już w 2001 roku, a odpowiedni nakaz zdobyły później.

Obecny wyrok podobny jest do sprawy, którą państwo wytoczyło w 1979 roku partnerowi Alby, Markowi Forresterowi. Wówczas Sąd Najwyższy uznał, że skoro osoba dzwoniąca wykręca numer telefoniczny, którym zarządza firma telefoniczna, to zgadza się na to, że osoba trzecia (czyli telekom) może poznać ten numer. Więc sama ochrona informacji o numerach, pod które dzwoniono, nie może być stosowana.

Obecny wyrok sądu w San Francisco dotyczy jednak również Internetu.

Shaun Martin, profesor prawa z Uniwersytetu w San Diego, uważa, że mamy tu do czynienia z naruszeniem prywatności. Ujawnienie listy adresów IP niesie ze sobą znacznie więcej informacji, niż same dane o tych adresach. Gdyby tak nie było, rząd nie starałby się ich uzyskać.

Nie zgadza się z nim Orin Kerr, profesor prawa z Uniwersytetu George’a Washingtona. Uważa on, że jeśli urządzenie rejestrujące zostanie zainstalowane w biurze dostawcy Internetu, to można tutaj mówić o analogii do sprawy Forrestera. A skoro tak, to sprawa jest oczywista i nie dochodzi do naruszenia żadnych praw obywatelskich.

Tym bardziej, że sąd w San Francisco podkreślił, iż zgoda na rejestrowanie adresów IP bez sądowego nakazu nie oznacza, że można stosować inne techniki, pozwalające na zdobycie większej ilości informacji.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By KopalniaWiedzy.pl
      Nikt nie lubi być śledzony - nie ma w tym nic dziwnego. Faktem jest jednak, że ogromne korporacje gromadzą różnego rodzaju dane na temat Twojej aktywności w internecie. Informacje te wykorzystywane są przez nie przede wszystkim w celach marketingowych. W jaki sposób firmy śledzą Twoje działania i jak się przed tym chronić?
      Mechanizmy śledzenia w internecie. Jak korporacje zdobywają informacje na Twój temat?
      Wszystkie działania, które podejmujesz w internecie zostawiają na Twoim komputerze i serwerach firm wiele śladów. Nieustannie pozostawiasz w sieci chociażby informacje na temat swojej lokalizacji (poprzez adres IP przypisany do Twojego komputera), preferencji i potencjalnych działań w przyszłości.
      Techniki, które wykorzystują korporacje do śledzenia są na tyle subtelne, że prawdopodobnie nigdy nawet nie rzuciły Ci się w oczy. Które z nich są najczęściej stosowane w dzisiejszych czasach?
      Pliki cookies - popularne "ciasteczka"
      Zdecydowanie najpopularniejszym i najskuteczniejszym narzędziem do śledzenia aktywności użytkowników są pliki cookies, nazywane inaczej ciasteczkami. Zasadniczo są one plikami tekstowymi o niewielkich rozmiarach, które przechowuje Twój komputer. Gromadzisz je po prostu odwiedzając kolejne strony internetowe i przeglądając je.
      Plik cookie stanowi informację o Twojej aktywności dla strony internetowej, którą odwiedzasz. Przykładowo - załóżmy, że wpisujesz w wyszukiwarkę hasło “płaszcz męski”, ponieważ jesteś zainteresowany jego kupnem. Później przeglądasz różne sklepy internetowe, porównujesz ceny i produkty - w międzyczasie Twój komputer gromadzi ciasteczka. Kiedy rozeznasz się nieco w ofercie rynku, zamykasz przeglądarkę.
      Po pewnym czasie wznawiasz poszukiwania - tym razem jednak, kiedy wejdziesz na jakąś stronę, otrzyma ona informację o tym, że odwiedzasz ją po raz kolejny. Czemu to służy? Korporacje mogą w ten sposób spersonalizować reklamy, które widzisz na stronie. Zamiast promocji przypadkowych produktów będą Ci się wyświetlać oferty kupna płaszczy w okazyjnej cenie. Co więcej - częstą praktyką korporacji jest manipulowanie cenami i ofertami.
      Bazują one na danych odnośnie Twoich wcześniejszych zachowań. Jeśli podczas szukania płaszcza męskiego dodałeś produkt lub kilka produktów do koszyka, może Cię na przykład śledzić reklama proponująca darmową dostawę czy kod rabatowy. Ponadto, przy następnych odwiedzinach na stronie całkiem możliwe, że ceny towarów będą w jakiś sposób zmodyfikowane. Można się z tym spotkać niemalże w każdej branży działającej internecie. Tego typu praktyki wykorzystywane są chociażby przez duże linie lotnicze, hotele czy wypożyczalnie samochodów.
      Statystyka udowadnia skuteczność takiego rozwiązania, a w praktyce precyzja tego narzędzia jest o wiele większa, niż w podanym przykładzie. Firmy motywują w ten sposób użytkowników do szybszego kupna, co przekłada się na większe zyski.
      Adres IP - sieciowy identyfikator Twojego komputera
      Niemalże każdy komputer podpięty do sieci posiada swój unikalny adres IP. Dla korporacji stanowi on informację dotyczącą przede wszystkim Twojej lokalizacji. Jej znajomość pozwala - po raz kolejny - na wyświetlenie reklamy spersonalizowanej względem Twoich potrzeb. Przykładowo - jeśli jesteś mieszkańcem Warszawy, po wyszukaniu płaszczy męskich w Google i odwiedzeniu kilku stron, zaczną Ci się wyświetlać materiały promocyjne. Będą one jednak dotyczyć nie tylko odwiedzonego sklepu internetowego, ale na przykład fizycznego punktu dystrybucji na terenie Warszawy, razem z adresem i numerem kontaktowym.
      Narzędzie do sprawdzania własnego adresu IP: https://ip.pc.pl/
      Odcisk palca przeglądarki, czyli nowoczesne narzędzie śledzące
      Odciski palców przeglądarki lub urządzenia są jedną z najnowocześniejszych metod, za pomocą których korporacje śledzą Twoją aktywność w sieci. Pozwalają one na identyfikację danego użytkownika w oparciu o specyficzne ustawienia przeglądarki lub inne jej cechy charakterystyczne. Co ciekawe - ta identyfikacja jest możliwa nawet w sytuacji, gdy na bieżąco czyścisz pliki cookies i ukryjesz swój adres IP.
      Ochrona prywatności w internecie - jak możesz zabezpieczyć się przed gromadzeniem danych przez korporacje?
      Zabezpieczenie przed śledzeniem w internecie okazuje się dość trudnym zadaniem. Możesz bowiem wyłączyć systemy takie jak JavaScript, za pośrednictwem których jesteś śledzony. Problemem jest jednak to, że większość stron internetowych opiera swoje funkcjonowanie właśnie na nich.
      Jeśli chcesz uchronić się przed zostawianiem odcisków palców w internecie, musisz skonfigurować swoją przeglądarkę tak, aby nie wyróżniała się żadnymi cechami szczególnymi. Istnieją specjalne narzędzia, które pozwalają określić, w jakim stopniu możliwe jest zidentyfikowanie Cię w internecie. Przykładami mogą być chociażby programy takie jak AmIUnique czy Uniquemachine. Pomocne mogą okazać się także blokery reklam (jak np. uBlock czy Ghostery) oraz blokery śledzenia (DoNotTrackMe czy Disconnect), które uniemożliwiają korporacjom personalizację reklam i manipulowanie cenami czy ofertami.
      Programy i usługi uniemożliwiające śledzenie oraz gromadzenie danych często możemy znaleźć w ofercie firm zajmujących się szeroko rozumianym bezpieczeństwem w sieci. Istnieje również wiele samodzielnych produktów tego rodzaju, które możemy łatwo znaleźć w wyszukiwarce lub dedykowanych stronach.
      Przeczytaj: 4 narzędzia, które pozwolą Ci zachować prywatność w sieci
      VPN jako alternatywny sposób na ochronę Twoich danych
      Narzędziem, które pozwoli Ci zabezpieczyć się przed zostawianiem wirtualnych odcisków palców, jest VPN. Stanowi on zabezpieczone, prywatne i szyfrowane połączenie dwóch sieci lub użytkownika i sieci. To rozwiązanie pozwala na możliwie największą anonimowość w internecie. Stanowi bowiem swoistą zaporę pomiędzy Twoimi danymi, a dostępem korporacji.
      Zobacz: Co to jest VPN i jak działa: https://vpn.co.pl/
      Musisz jednak pamiętać o tym, że całkowita ochrona swojej prywatności wymaga podejmowania również innych działań. Najlepiej, abyś używał kompleksowo zarówno VPN, jak i różnego rodzaju wtyczek czy modyfikacji przeglądarki, które ograniczają dostęp korporacji do Twoich danych.

      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Szerokie rozpowszechnienie się internetu i technologii komunikacyjnych przyciąga ludzi do centrów miast. Zachodzi więc zjawisko odwrotne, niż przewidywano u zarania internetu i ery informacyjnej, informują naukowcy z Uniwersytetu w Bristolu.
      Pomimo tego, że internet pozwala nam na niezwykle łatwy dostęp do wszelkich informacji i umożliwia łatwe i szybkie nawiązanie kontaktu z osobami z drugiego końca świata, jego rozwój nie doprowadził do odpływu ludności z miast. Wręcz przeciwnie, specjaliści zauważyli odwrotne zjawisko. Coraz większe rozpowszechnienie się technologii informacyjnych prowadzi zwiększenia koncentracji ludzi w miastach.
      Nie od dzisiaj wiemy, że np. przedsiębiorstwa działające na uzupełniających się polach, mają tendencje do grupowania się na tym samym obszarze, gdyż zmniejsza to koszty działalności. Technologie informacyjne miały to zmienić.
      Doktor Emmanouil Tranos z Univeristy of Bristol i Yannis M. Ioannides z Tufts Univeristy przeanalizowali skutki zachodzących w czasie zmian dostępności i prędkości łączy internetowych oraz użytkowania internetu na obszary miejskie w USA i Wielkiej Brytanii. Geografowie, planiści i ekonomiści miejscy, którzy na początku epoki internetu rozważali jego wpływ na miasta, dochodzili czasem do dziwacznych wniosków. Niektórzy wróżyli rozwój „tele-wiosek”, krajów bez granic, a nawet mówiono o końcu miasta.
      Dzisiaj, 25 lat po komercjalizacji internetu, wiemy, że przewidywania te wyolbrzymiały wpływ internetu i technologii informacyjnych w zakresie kontaktów i zmniejszenia kosztów związanych z odległością. Wciąż rosnąca urbanizacja pokazuje coś wręcz przeciwnego. Widzimy, że istnieje komplementarność pomiędzy internetem a aglomeracjami. Nowoczesne technologie informacyjne nie wypchnęły ludzi z miast, a ich do nich przyciągają.
      Artykuł Ubiquitous digital technologies and spatial structure; an update został opublikowany na łamach PLOS One.

      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Iskra
      Dokładnie 50 lat temu, późnym wieczorem 29 października 1969 roku na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles (UCLA) dwóch naukowców prowadziło pozornie nieznaczący eksperyment. Jego konsekwencje ujawniły się dopiero wiele lat później, a skutki pracy profesora Leonarda Kleinrocka i jego studenta Charleya Kline'a odczuwamy do dzisiaj.
      Kleinrock i Kline mieli do rozwiązania poważny problem. Chcieli zmusić dwa oddalone od siebie komputery, by wymieniły informacje. To, co dzisiaj wydaje się oczywistością, przed 50 laty było praktycznie nierozwiązanym problemem technicznym. Nierozwiązanym aż do późnego wieczora 29 października 1969 roku.
      Jeden ze wspomnianych komputerów znajdował się w UCLA, a drugi w oddalonym o 600 kilometrów Stanford Research Institute (SRI) w Menlo Park. Próby nawiązania łączności trwały wiele godzin. Kline próbował zalogować się do komputera w SRI, zdążył w linii poleceń wpisać jedynie  „lo”, gdy jego maszyna uległa awarii. Wymagała ponownego zrestartowania i ustanowienia połączenia. W końcu około godziny 22:30 po wielu nieudanych próbach udało się nawiązać łączność i oba komputery mogły ze sobą „porozmawiać”. Wydaje się jednak, że pierwszą wiadomością wysłaną za pomocą sieci ARPANETu było „lo”.
       

       
      Trudne początki
      Początków ARPANETU możemy szukać w... Związku Radzieckim, a konkretnie w wielkim osiągnięciu, jakim było wystrzelenie Sputnika, pierwszego sztucznego satelity Ziemi. To był dla Amerykanów policzek. Rosjanie pokazali, że pod względem technologicznym nie odstają od Amerykanów. Cztery lata zajęło im nadgonienie nas w technologii bomby atomowej, dziewięć miesięcy gonili nas w dziedzinie bomby wodorowej. Teraz my próbujemy dogonić ich w technice satelitarnej, stwierdził w 1957 roku George Reedy, współpracownik senatora, późniejszego prezydenta, Lyndona Johnsona.
      Po wystrzeleniu Sputnika prezydent Eisenhower powołał do życia Advanced Research Project Agency (ARPA), której zadaniem była koordynacja wojskowych projektów badawczo-rozwojowych. ARPA zajmowała się m.in. badaniami związanymi z przestrzenią kosmiczną. Jednak niedługo później powstała NASA, która miała skupiać się na cywilnych badaniach kosmosu, a programy wojskowe rozdysponowano pomiędzy różne wydziały Pentagonu. ARPA zaś, ku zadowoleniu środowisk naukowych, została przekształcona w agencję zajmującą się wysoce ryzykownymi, bardzo przyszłościowymi badaniami o dużym teoretycznym potencjale. Jednym z takich pól badawczych był czysto teoretyczny sektor nauk komputerowych.
      Kilka lat później, w 1962 roku, dyrektorem Biura Technik Przetwarzania Informacji (IPTO) w ARPA został błyskotliwy naukowiec Joseph Licklider. Już w 1960 roku w artykule „Man-Computer Symbiosis” uczony stwierdzał, że w przyszłości ludzkie mózgi i maszyny obliczeniowe będą bardzo ściśle ze sobą powiązane. Już wtedy zdawał on sobie sprawę, że komputery staną się ważną częścią ludzkiego życia.
      W tych czasach komputery były olbrzymimi, niezwykle drogimi urządzeniami, na które mogły pozwolić sobie jedynie najbogatsze instytucje. Gdy Licklider zaczął pracować dla ARPA szybko zauważył, że aby poradzić sobie z olbrzymimi kosztami związanymi z działaniem centrów zajmujących się badaniami nad komputerami, ARPA musi kupić wyspecjalizowane systemy do podziału czasu. Tego typu systemy pozwalały mniejszym komputerom na jednoczesne łączenie się z wielkim mainframe'em i lepsze wykorzystanie czasu jego procesora. Dzięki nim wielki komputer wykonywać różne zadania zlecane przez wielu operatorów. Zanim takie systemy powstały komputery były siłą rzeczy przypisane do jednego operatora i w czasie, gdy np. wpisywał on ciąg poleceń, moc obliczeniowa maszyny nie była wykorzystywana, co było oczywistym marnowaniem jej zasobów i pieniędzy wydanych na zbudowanie i utrzymanie mainframe’a.

      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Dokładnie przed 50 laty, 29 października 1969 roku, dwaj naukowcy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles, wykorzystali nowo powstałą, rewolucyjną sieć ARPANET, do przesłania pierwszej wiadomości. Po wielu nieudanych próbach około godziny 22:30 udało się zalogować do komputera w oddalonym o 600 kilometrów Stanford Research Institute.
      Wieloletnia podróż, która rozpoczęła się od... wysłania Sputnika przez Związek Radziecki i trwa do dzisiaj w postaci współczesnego internetu, to fascynująca historia genialnych pomysłów, uporu, porażek i ciężkiej pracy wielu utalentowanych ludzi. Ludzi, wśród których niepoślednią rolę odegrał nasz rodak Paul Baran.
      To, co rozpoczęło się od zimnowojennej rywalizacji atomowych mocarstw, jest obecnie narzędziem, z którego na co dzień korzysta ponad połowa ludzkości. W ciągu pół wieku przeszliśmy od olbrzymich mainframe'ów obsługiwanych z dedykowanych konsol przez niewielką grupę specjalistów, po łączące się z globalną siecią zegarki, lodówki i telewizory, które potrafi obsłużyć dziecko.
      Zapraszamy do zapoznania się z fascynującą historią internetu, jednego z największych wynalazków ludzkości.

      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Rozproszeni telefonami piesi idą wolniej i mniej pewnie trzymają się na nogach.
      Naukowcy z Uniwersytetu Kolumbii Brytyjskiej zastosowali automatyczną analizę nagrań z 4-pasmowego skrzyżowania w Kamloops. Zamontowano na nim 3 kamery i dzięki temu przez 2 dni utrwalono zachowanie 357 pieszych.
      Odkryliśmy, że ponad 1/3 przechodniów była zajęta swoimi telefonami (ludzie pisali i czytali SMS-y bądź rozmawiali). Rozproszeni piesi mieli więcej problemów z utrzymaniem prędkości chodu [...] i pokonanie skrzyżowania zajmowało im więcej czasu, co zwiększało ryzyko kolizji z pojazdami - opowiada doktorant Rushdi Alsaleh.
      Ruchy pieszych różniły się w zależności od sposobu wykorzystania telefonu. Piszący lub odczytujący wiadomości tekstowe robili krótsze kroki, nie obniżając samej częstotliwości kroków. Dla odmiany ludzie rozmawiający przez telefon kroczyli wolniej, nie zmieniając długości kroków. Dodatkowo (w porównaniu do rozmawiających) ruchy pieszych rozproszonych SMS-owaniem były bardziej niestabilne i przerywane.
      W przypadku interakcji z pojazdami rozproszeni piesi zachowywali się inaczej od nierozproszonych. By uniknąć nadjeżdżających samochodów/motorów, zmniejszali prędkość chodu, dostosowując częstotliwość kroków, zaś piesi nierozproszeni [telefonami] dostosowywali zarówno częstotliwość kroków, jak i ich długość - wyjaśnia Mohamed Zaki.
      Kanadyjczycy uważają, że ich ustalenia mają kluczowe znaczenie dla projektowania autonomicznych samochodów. Jeśli zaprogramuje się je w taki sposób, że na podstawie zachowania będą umiały rozpoznawać rozproszonych pieszych, powinno to zwiększyć skuteczność zapobiegania wypadkom.

      « powrót do artykułu
  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...