Jump to content
Forum Kopalni Wiedzy
Sign in to follow this  
KopalniaWiedzy.pl

Jak ciała gnu, które utonęły, migrując, zasilają rzeczny ekosystem

Recommended Posts

Co roku przez Afrykę migruje ponad milion gnu. Wiele antylop tonie, pokonując rzekę Mara. Biolodzy po raz pierwszy pokusili się o zliczenie ginących zwierząt i o określenie ich wpływu na ekologię rzeki.

Rzeka Mara przecina trasę jednej z największych lądowych migracji świata. W szczycie migracji Marę przekraczają kolejne fale gnu, co niekiedy prowadzi do utonięcia setek, a nawet tysięcy osobników. W ramach naszego studium jako pierwsi sporządziliśmy statystyki masowych utonięć i zbadaliśmy, jak to wpływa na życie rzeki - opowiada dr Amanda Subalusky z Cary Institute of Ecosystem Studies.

Naukowcy przez 5 lat prowadzili badania terenowe i przeanalizowali historyczne raporty Mara Conservancy z 10 lat. W ten sposób chcieli określić wskaźnik i częstotliwość utonięć w kenijskim odcinku Mary. Okazało się, że każdego roku w trakcie migracji poddaje się i tonie średnio 6200 gnu, co odpowiada 1100 t biomasy. W okresie między 2001 a 2015 r. aż w 13 latach dochodziło do masowych utonięć.

Chcąc odzwierciedlić skalę tego zjawiska, trzeba powiedzieć, że to odpowiednik wrzucania rokrocznie do średniej wielkości rzeki 10 trucheł płetwali błękitnych. W ten sposób do rzecznej sieci pokarmowej dostają się azot, fosfor i węgiel z lądu. Na początku tkanki miękkie gnu zjadają padlinożercy i ryby, później kości antylop wolno uwalniają swoje składniki do ekosystemu - zasilając glony i wpływając na sieć troficzną w skali dziesięcioleci - wyjaśnia Emma Rosi.

By ujawnić los zwłok gnu, naukowcy modelowali zjadanie przez ryby, krokodyle nilowe i ptaki, a także wychwyt składników odżywczych i osiadanie materiału. Przeprowadzili analizę stabilnych izotopów u popularnych ryb i w biofilmach rosnących na kościach gnu, a za pomocą kamery monitorowali poczynania padlinożerców.

Tkanki miękkie gnu rozkładają się w 2-10 tygodni, a kości w 7 lat (dzięki temu stanowią długoterminowe źródło fosforu). [Podczas masowych utonięć] gnijące mięso ostro zasila wodny ekosystem składnikami odżywczymi. Gdy jednak truchła znikają, kości, które stanowią prawie połowę dodanej biomasy, nadal zasilają rzekę - wyjaśnia Rosi.

Gdy zwłoki antylop są obecne, stanowią 34-50% diety ryb. Najczęściej pojawiający się padlinożercy - marabut afrykański, sęp afrykański, sęp brunatny i sęp plamisty - zjadają 6-9% tkanek miękkich. Biofilmy rosnące na kościach gnu mają unikatową sygnaturę izotopową i rzez wiele miesięcy stanowią 7-24% diety 3 popularnych gatunków ryb. Szacuje się, że ze względu na niskie tempo przemiany materii krokodyle nilowe spożywają tylko ok. 2% masy zwłok.

Wiele migrujących stad, np. bizonów, zebry kwaggi czy skocznika antylopiego, wytępiono albo doprowadzono na skraj wyginięcia, dlatego rzeka Mara to jedno z ostatnich miejsc na Ziemi, gdzie można badać, jak utonięcia dużych zwierząt wędrownych wpływają na ekosystem wodny - podsumowuje David Post z Uniwersytetu Yale.


« powrót do artykułu

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...