Jump to content
Forum Kopalni Wiedzy

Recommended Posts

Nawet w starszym wieku ponawiana wielokrotnie regeneracja nie zmniejsza zdolności traszek do regeneracji tkanek. Doniesienia zespołu prof. Panagiotisa Tsonisa z University of Dayton przeczą więc podtrzymywanym od 250 lat teoriom, zgodnie z którymi wiek i liczne amputacje niekorzystnie wpływają na regenerację.

W ciągu 16 lat Tsonis osiemnaście razy usunął soczewki z oczu sześciu traszek japońskich (Cynops pyrrhogaster). Zawsze dochodziło do regeneracji, lecz nie z pozostałej tkanki soczewki, ale z komórek nabłonka barwnikowego górnej części tęczówki. Pod koniec studium w 2010 r. traszki osiągnęły sędziwy wiek co najmniej 30 lat. Choć długość ich życia była kilkakrotnie dłuższa niż w przypadku płazów hodowanych w terrariach, soczewki utworzone po dwóch ostatnich amputacjach były nieodróżnialne od soczewek 14-letnich osobników, które nigdy nie musiały regenerować tej części oka. Co ważne, ekspresja genów kluczowych dla regeneracji (czyli np. genu krystaliny – białka wypełniającego cytoplazmę komórek soczewki – oraz genów regulatorowych) była w obu przypadkach podobna. Nie odnotowano znaczących różnic w tempie różnicowania i wzrostu regenerowanych soczewek.

Tsonis uważa, że dokładne zrozumienie zdolności regeneracyjnych traszek pozwoli kiedyś wykorzystać ten proces w leczeniu ludzi. Na razie przed nami długa droga, nim będziemy mogli odnieść to do ludzi, ale traszka stanowi doskonałe źródło odpowiedzi na pytania dotyczące regeneracji, zwłaszcza w starszym wieku. W przyszłości Amerykanie i współpracujący z nimi Japończycy zamierzają porównać możliwości regeneracyjne młodych i starych traszek. Chcą sprawdzić, jak zmienia się mechanizm regenerowania i czy wykorzystywane są np. różne komórki. Inne studium mogłoby też dotyczyć kwestii, co dzieje się z telomerami traszek (telomery zabezpieczają chromosomy przed uszkodzeniami podczas kopiowania; po każdym podziale komórki stają się coraz krótsze).

W 1994 r. opisywane studium zainicjował mentor Tsonisa Japończyk Goro Eguchi. Sześć lat temu Tsonis i jego żona doprowadzili do przełomu w regeneracji (oczywiście u traszek). Zazwyczaj po urazie grzbietowa część tęczówki może odtworzyć zniszczoną soczewkę, ale brzuszna nie. W części grzbietowej i brzusznej występują te same komórki i po usunięciu soczewki wykazują one tę samą aktywność, ale z nieznanych powodów część brzuszna "wyhamowuje" przed rozpoczęciem regeneracji. Okazało się jednak, że wystarczy dodać mieszaninę określonych czynników wzrostu, by brzuszna część tęczówki również odtworzyła soczewkę.

W 2009 r. Tsonis stwierdził, że proces regeneracji u traszek przypomina tworzenie indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (ang. induced pluripotent stem cells, iPSC). Reprogramowanie tych ostatnich polega na aktywowaniu w komórkach 4 normalnie uśpionych czynników. To skłoniło naukowca do sporządzenia mapy wszystkich genów, do których ekspresji dochodzi w czasie regeneracji (chodziło o transkryptom, czyli cząsteczek mRNA obecnych w danym momencie w komórce lub grupie komórek).

Share this post


Link to post
Share on other sites

Chciałbym dożyć czasów kiedy po utracie ręki/nogi do kikuta dołączają "szkielet" dla wzrostu komórek macieżystych, zalewają to protobreją i po kilku miesiącach mamy nową kończynę wymagającą jedynie rehabilitacji, rozruszania i nadbudowania tkanki mięśniowej :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

ja bym chciał dożyć czasów gdy nie trzeba będzie pracować bo roboty będą robić wszystko

Były takie czasy gdy niewolnicy robili "wszystko". Proletariat krzyczał "chleba i igrzysk".

 

Wiadomo w czasach robotów pracę będą mieli ludzie tworzący takie roboty, politycy, wszelkiego rodzaju usługodawcy umysłowi, artyści i inni dostarczyciele funu. Ty jakbyś był w tych czasach zwykłym "bezrobotnym", będziesz miał darmowe wyżywienie i rozrywkę, ale sądze że bardzo chciałbys trafić do kasty tych mających pracę. I w zwiazku z tym duże pieniądze, pozwalajace im mieć "takie" roboty, o których bezrobotny tylko mógłby pomarzyć.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zasadniczo tak i już wiele myślałem o tym stanie (to samo robił Lem - brał jakiś stan który może nadejść, analizował jego konsekwencje społeczne i genialnie opisywał w książkach). Tylko że po jakimś czasie to roboty będą robić roboty, a my będziemy żyć a autarkicznym ekosystemie, niby raju, jak jacyś Elojowie. Poza tym piękne czasy gdy część mogła się opieprzać a reszta zapierdalała niewolniczo (lewicowcy utrzymują że w gruncie rzeczy nadal tak jest) mogły by wrócić z bardziej racjonalnym niż urodzenie czy majątek kryterium - iloraz inteligencji. Jak czasem widzę poziom umysłowy masy o przeciętnej mądrości, to bym ich prawa zredukował do poziomu praw zwierząt.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Roboty tworzące roboty, czyli o znacznej sztucznej inteligencji, to już mi pachnie buntem i wojną roboto-ludzką i byc może końcem ludzkości. Jest o tym spora część literatury s-f, ale w jakim kierunku potoczy się rozwój ludzkości tego nie wiemy. Możemy gdybać czy jeśli Hitler by się nie narodził to byłby kto inny na jego miejsce i tak by była kolejna wojna światowa, czy raczej przez kilkadziesiąt lat ludnośc rozwijała się bez wojny to doszło by do takiego dobrobytu, jak mniej więcej teraz i już nikomu z Europy zachodniej nie chciało się podbijać sąsiadów. Na razie eugenika nie mieści się we współczesnej poprawności politycznej, ale kto wie co będzie za kilkadziesiąt lat. Może zaczniemy manipulować genami swoich dzieci tak by rodzili się piękni, zdrowi i długowieczni geniusze? A coś mi się zdaje, że dostęp do takich praktyk nie będzie jednakowy dla wszystkich.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wtedy bycie pięknym i zdrowym spowszednieje i straci na wartości i może zaczną kombinować tworząc dziwadełka. Ogólnie fajnie można sobie porozważać. Istotny jest też ogromny rozwój wirtualnej rzeczywistości, gdzie prawdopodobnie przeniesie się większość umysłowej aktywności ludzkiej. Takie środowisko chyba bardziej odpowiada naszej psychice niż "rzeczywistość". W wirtualnej materii dużo szybciej jest tworzone coś nowego - trudniej o nowy materiał czy nowe rozwiązanie w "hardware" niż w "software".

Share this post


Link to post
Share on other sites

Te dziwadełka, to może być trzecia droga, cyborgi, połączenie genetycznych ideałów i zaawansowanej techniki, zwłaszcza mózgu biologicznego z komputerowym. Ja bym np. chciał móc łączyć się z netem poprzez jedynie pomyślenie o tym. Wtedy moja pamięć, wiedza byłaby równa całej wiedzy ludzkości. Człowiek czułby się jak Bóg, oczywiście wiąże się to z zagrożeniem schizofrenią, wktórej ludzie mogli by nie odróżniać co jest rzeczywistością i własnym zdaniem, własnymi myślami, a co rozwiązaniami "zobaczonymi" w internecie. I stąd niebezpieczeństwo łatwego przejęcia kontroli nad takimi cyberludźmi przez rządy czy jakiś hakerów. Na razie to s-f, ale wkrótce może nasza rzeczywistość.

Oczywiście z góry i'm sorry for OT

Share this post


Link to post
Share on other sites

oj co to za problem off topic jak mało kto pisze w ogóle? poza tym mimo tych wszystkich udogodnień dających w przyszłości niemal nieograniczone możliwości zaspokajania swych pragnień, a nawet co niezwykle ciekawe, modyfikacji samych pragnień i ogólnej autokreacji siebie, pozostaje mi smutne poczucie bezsensowności tego wszystkiego (zapewne można je usunąć modyfikując swe odczuwanie). Mam teorię, że chęć uzyskania "ogólnego celu i sensu" działań, bierze się z błędu wynikającego z tego jak funkcjonuje świadomość i mózg w ogóle. Świadomość działa w oparciu o procesy myślowe oparte na powinności układające się w piramidę, na której wierzchołku, na najwyższym poziomie autorefleksji pozostaje puste miejsce.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest simian raticus

Pamiętam za młodu jak widziałem utopioną krowę. Obok były wodne zbiorniczki i rowy meloracyjne z traszkami, które łapałem. Inne co widziałem do sarenkę albo jelonka utopionego w nieogrodzonej studni porośniętej trawami. Nie umiałem pływać i sam bym mógł życie stracić! Nikt by nie usłuszał i bym się stamtąd niewydostał. Może policja, żołnieże i straż pożarna znaleźli o ile byłby tam grunt.

Share this post


Link to post
Share on other sites

pozostaje mi smutne poczucie bezsensowności tego wszystkiego (zapewne można je usunąć modyfikując swe odczuwanie). Mam teorię, że chęć uzyskania "ogólnego celu i sensu" działań, bierze się z błędu wynikającego z tego jak funkcjonuje świadomość i mózg w ogóle. Świadomość działa w oparciu o procesy myślowe oparte na powinności układające się w piramidę, na której wierzchołku, na najwyższym poziomie autorefleksji pozostaje puste miejsce.

 

Taką piramidę potrzeb rysują psycholodzy, na jej podstawie są potrzeby podstawowe fizjologiczne (jedzenie, picie, sen), piętro wyżej są potrzeby bezpieczeństwa (mieszkania, leczenie) później potrzeba miłości, przynależności do grupy, jeszcze wyżej potrzeby wyróżnienia się- prestiżu a na końcu potrzeby samorealizacji. Można by się nie zgodzić czy te dwa ostatnie poziomy nie zamienić miejscami (w zasadzie potrzebę miłości, przynależności do grupy też czasem można postawić przed potrzebami bezpieczeństwa, ale to raczej wyjątki) ale te pierwsze trzy są w zasadzie takie same dla ludzi jaki dla zwierząt.

 

Tak stworzyła nas ewolucja. I trzeba teraz stwierdzić - zakładając że nie ma żadnego boskiego planu - że ewolucja niby tworzy coraz doskonalsze formy, ale nigdzie nie jest powiedziane że w ewolucja musi ciągle iść naprzód - ulepszać.

Może ona też stworzyć taką formę życia, która unicestwi całe życie na planecie -  no prawie całe bo raczej proste formy życia zawsze przetrwają i dalej zaczną ewoluować w stronę coraz doskonalszych.

 

Więc ewolucja może oczywiście nie rozwijać najdoskonalszych form życia liniowo naprzód, ale też zapętlać się. Ewolucja jest czasem, chyba jedynie życzeniowo, utożsamianiu jej z jakimś boskim zamiarem -ale nie jest (nie musi) działać inteligentnie dla dobra ogółu życia planety. To tylko przecież prosty mechanizm ze sprzężeniem zwrotnym: mutacja jest korzystna więc jest w większym stopniu przekazywana, niekorzystna to trudniej przekazać te zmutowane geny dalej.

 

Jeśli stwierdzasz że na najwyższym poziomie tej piramidy u większości rodzaju ludzkiego jest puste miejsce, to może to tak ewolucji przypadkiem wyszło. Nie jest to dobre ani złe, słuszne czy niesłuszne, po prostu tak jest. Ci ludzie jak będą mieli wszystko - te roboty do dla nich zrobią - to będą chcieli tylko chleba i igrzysk. Nie ma błędu funkcjonowania mózgu, tak to ewolucji wyszło, chyba że zakładamy że człowieka stworzył Bóg - wtedy można mówić, o tu Pan popełnił błąd :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Życie to proces ciągłego uzasadnianie sensu jego trwania , a jak skostniejesz to się kończy z nudów , ale jeśli nie dbasz o swój organizm to życie skrzypi jak styropian na szybie ograniczając twoje możliwości.

Tak więc uczyń swoje życie zasadnym i zdrowym do 100 a potem się zobaczy.

 

chyba że zakładamy że człowieka stworzył Bóg - wtedy można mówić, o tu Pan popełnił błąd.[/]

Ty jesteś Panem tego co stworzył Bóg (za jego zgodą 8) ) a jeśli nie jesteś to oP(ęt)anie się nazywa i to trzeba leczyć .

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By KopalniaWiedzy.pl
      Uraz oka, np. zadrapanie rogówki, powoduje, że do soczewki "wysyłane" są komórki odpornościowe, które mają ją chronić.
      By nie zaburzać widzenia, soczewka oka nie jest unaczyniona. Brak waskulatury powodował, że przez długi czas naukowcy sądzili, że komórki odpornościowe nie mają się tu jak dostać. Parę lat temu zespół z Uniwersytetu Thomasa Jeffersona wykazał jednak, że to nieprawda i że w odpowiedzi na degenerację komórki odpornościowe są rekrutowane do soczewki i pojawiają się również w rogówce, siatkówce i ciele szklistym. Prace ekipy dr Sue Menko sugerowały, że komórki odpornościowe pochodzą z ciała rzęskowego (łac. corpus ciliare), a więc części oka otaczającej tęczówkę i łączącej ją z naczyniówką.
      Dr Menko dodaje, że komórki odpornościowe są kluczowe dla ochrony i naprawy. Soczewki były zawsze opisywane jako tkanka bez unaczynienia, a więc pozbawiona ich źródła. Ciało rzęskowe jest [zaś] dobrze unaczynione, dlatego corpus ciliare wydawało się najbardziej oczywistym miejscem do zbadania [pod tym kątem].
      W ramach najnowszych badań na myszach Amerykanie wykazali, że po urazie rogówki komórki odpornościowe migrują z ciała rzęskowego wzdłuż włókien więzadełek rzęskowych, czyli pasm więzadłowych rozpiętych w tylnej komorze oka (utrzymują one soczewkę w jej położeniu). By to ustalić, akademicy posłużyli się fluorescencyjnymi znacznikami i mikroskopią. Wszystko wskazuje więc na to, że po urazie rogówki układ odpornościowy wdraża reakcję, która ma ochronić soczewkę.
      Podstawową część ciała rzęskowego tworzy mięsień rzęskowy, który kurcząc się lub rozkurczając, wywołuje, odpowiednio, spadek napięcia lub napięcie więzadełek, co przenosi się na soczewkę. To podstawowa funkcja ciała rzęskowego, ale jak podkreślają Amerykanie, proteom więzadełek obejmuje liczne białka macierzy pozakomórkowej i białka sygnalizacyjne, które mogą stwarzać środowisko sprzyjające migracji komórek. Jednym z nich jest glikoproteina towarzysząca mikrofibrylom (ang. microfibril‐associated protein‐1, MAGP-1).
      To pierwsza prezentacja obserwacji soczewki, przeprowadzanej przez komórki odpornościowe w odpowiedzi na uraz występujący w jakiejś części gałki ocznej.
      Autorzy publikacji z The FASEB Journal wykazali, że niektóre komórki odpornościowe pokonują torebkę soczewki. Wg akademików, może to wskazywać na rolę komórek immunologicznych w powstawaniu zaćmy.

      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Popularne przekonanie mówi, że jeden rok życia psa odpowiada 7 latom życia człowieka. Oznaczałoby to, że 14-letni pies to odpowiednik ludzkiego 100-latka. Naukowcy zaproponowali jednak znacznie lepszy przelicznik wieku psiego na ludzki. Przelicznik bazujący na najnowszych osiągnięciach nauki.
      Obecnie nauka o starzeniu się bazuje na zachodzących z wiekiem chemicznych modyfikacjach DNA, czyli na zegarze epigenetycznym. Każde dodanie grupy metylowej do DNA oznacza odliczanie naszego wieku, czyli wpływu chorób, tryb życia i genetyka na kondycję naszego organizmu. Podobny mechanizm działa też u innych zwierząt.
      Genetyk Try Ideker z University of California, San Diego (UCSD) wraz z zespołem, postanowił sprawdzić, jak zegary biologiczne zwierząt różnią się od zegara biologicznego człowieka. Uczeni rozpoczęli prace od psów. Wybrali właśnie te zwierzęta, gdyż żyją one w tym samym środowisku co ludzie, a wiele z nich jest otoczonych podobną opieką medyczną co ludzie.
      Wszystkie psy, niezależnie od rasy, osiągają dojrzałość płciową około 10. miesiąca życia i umierają przed 20. rokiem życia. Ideker, chcąc zwiększyć swoje szanse na zidentyfikowanie psiego zegara biologicznego skupił się na jednej rasie – labradorach retrieverach.
      Naukowcy przeanalizowali wzorce metylacji u 104 psów, których wiek wahał się od 4 tygodni do 16 lat. Badania ujawniły, że psy – a na pewno labradory – wykazują podobne do ludzi wzorce metylacji DNA związane z wiekiem. Podobieństwa mutacji w tych samych regionach DNA były najbardziej widoczne u młodych psów i młodych ludzi oraz starych psów i starych ludzi.
      Najważniejszym spostrzeżeniem było odkrycie, że w pewnych grupach genów odpowiedzialnych za rozwój metylacja w miarę starzenia się zachodzi bardzo podobnie. To zaś sugeruje, że – przynajmniej pod niektórymi względami – proces starzenia się jest tym samym, co proces rozwoju oraz że przynajmniej te zmiany są ewolucyjnie podobne u ssaków.
      Już wcześniej wiedzieliśmy, że psy wraz z wiekiem cierpią na te same choroby i podlegają takim samym zmianom poznawczym co ludzie. Tutaj mamy dowód na to, że również na poziomie molekularnym zachodzą podobne zmiany, mówi Matt Kaeberlein, biogerontolog z University of Washington, który nie był zaangażowany w najnowsze badania. Widać zatem, że dzielimy z psami również zegar biologiczny.
      Na podstawie swoich badań naukowcy stwierdzili, że wzór na przeliczenie wieku psa na wiek człowieka wygląda następująco: wiek człowieka = 16 ln(wiek psa) + 31. Innymi słowy należy logarytm naturalny z wieku psa pomnożyć przez 16 i dodać 31.
      Wynika z tego, że 7-tygodniowy szczeniak, gdyby był człowiekiem, miałby 9 miesięcy. W tym mniej więcej czasie u młodych obu gatunków zaczynają wyżynać się zęby. Formuła ta dobrze też pasuje do przeciętnej długości życia labradora i człowieka. W przypadku tej rasy wynosi ona bowiem 12 lat, a w przypadku ludzi jest to 70 lat.
      Na początku życia zegar biologiczny psa bije znacznie szybciej niż człowieka. Dwuletni labrador wciąż zachowuje się jak szczeniak, ale gdyby był człowiekiem, wchodziłby w wiek średni.
      Wspomniany wyżej Matt Kaeberlein rozpoczął niedawno Dog Aging Project, który jest otwarty dla wszystkich ras psów. Uczony chce dowiedzieć się, dlaczego niektóre psy chorują we wczesnym wieku i szybciej umierają, a inne cieszą się długim życiem bez chorób.
      Wiek psa (w latach)Odpowiednik wieku człowieka (w latach) 1 31,0 2 42,1 3 48,6 4 53,2 5 56,8 6 59,7 7 62,1 8 64,3 9 66,2 10 67,8 11 69,4 12 70,8 13 72,0 14 73,2 15 74,3 16 75,4 17 76,3 18 77,2 19 78,1 20 78,9 21 79,7 22 80,5
      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Kiedyś sądzono, że najstarszymi komórkami w organizmie człowieka są neurony i, być może, komórki serca. Teraz naukowcy z Salk Institute udowodnili, że u myszy komórki oraz białka mózgu, wątroby i trzustki są także bardzo stare. Niektóre równie stare co neurony. Metoda wykorzystana w Salk może zostać użyta do zdobycia bezcennych informacji na temat funkcji niedzielących się komórek oraz o tym, jak z wiekiem tracą one kontrolę nad jakością i integralnością protein oraz innych ważnych struktur komórkowych.
      Byliśmy zaskoczeni faktem, że odnaleźliśmy struktury komórkowe równie stare co organizm. To sugeruje, że złożoność komórkowa jest większa niż sobie to wyobrażaliśmy, co niesie ze sobą intrygujące implikacje dotyczące naszej wiedzy o starzeniu się organów takich jak mózg, serce czy trzustka, mówi dyrektor ds. naukowych Salk Institute profesor Martin Hetzer.
      Większość neuronów w mózgu nie ulega w życiu dorosłym podziałowi, zatem doświadczają starzenia się i związanego z tym spadku jakości. Dotychczas jednak naukowcy mieli problemy z określeniem czasu życia komórek znajdujących się poza mózgiem.
      Biolodzy zadawali sobie pytanie, jak stare są komórki w organizmie. Istnieje powszechne przekonanie, że neurony są stare, ale inne komórki są stosunkowo młode, gdyż ulegają regeneracji, stwierdził Rafael Arrojo e Drigo, główny autor najnowszych badań.
      Uczeni wykorzystali neurony jako punkt odniesienia dla określenia wieku innych komórek. Wykorzystali technikę oznaczania izotopami w połączeniu z hybrydową metodą obrazowania MIMS-EM do wizualizacji i oceny komórek oraz białek w móżgu, trzustce i wątrobie u młodych i starych myszy.
      Na samym początku ocenie poddali wiek neuronów i, jak się spodziewali, stwierdzili, że są one w tym samym wieku co sam organizm. Później jednak ze zdumieniem zauważyli, że w nabłonku naczyń krwionośnych występują równie stare komórki. To zaś oznaczało, że poza neuronami istnieją komórki, które się nie dzielą i nie zostają zastąpione. Również w trzustce zauważono komórki w różnym wieku. Najbardziej zdziwiły naukowców wysepki Langerhansa, które są mieszaniną starych i młodych komórek. Niektóre z komórek beta były młode, ulegały podziałowi, inne zaś były równie stare co neurony. Z kolei komórki delta w ogóle się nie dzieliły i wszystkie były stare. Trzustka okazała się zdumiewającym przykładem mozaicyzmu wiekowego, czyli organem, w którym identyczne komórki są w bardzo różnym wieku.
      Jako, że wiemy, iż wątroba potrafi się regenerować nawet w dorosłości, naukowcy zwrócili uwagę również na ten organ. Ku ich zdumieniu okazało się, że większość komórek wątroby jest w tym samym wieku, co sama mysz, podczas gdy komórki układu krwionośnego wątroby są znacznie młodsze. Mozaicyzm wiekowy wątroby może prowadzić do opracowania nowych metod regeneracji tego organu.
      Dzięki nowej technice wizualizacji jesteśmy w stanie określić wiek komórek i ich złożoność molekularnych lepiej, niż wcześniej. To otwiera nowe drzwi w badaniu komórek, tkanek i organów oraz trapiących je chorób, stwierdził współautor badań profesor Mark Ellisman z Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego.
      Na następnym etapie badań naukowcy chcą zbadać różnice w długości życia kwasów nukleinowych i lipidów. Spróbują też zrozumieć, jak mozaicyzm wiekowy wpływa na zdrowie i na choroby takie jak cukrzyca typu 2.

      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Każdy się starzeje, jednak ludzie różnie odczuwają swój wiek. Autorzy najnowszych badań twierdzą, że ten tzw. wiek subiektywny może być odzwierciedleniem starzenia się mózgu.
      We Frontiers in Aging Neuroscience czytamy, że dzięki skanowaniu rezonansem magnetycznym wykazano, iż w mózgach starszych osób, które czują się młodszymi niż są, znaleziono mniej oznak starzenia się mózgu, niż w mózgach osób czujących się na swój wiek lub starszymi. To pierwsze badania, podczas których znaleziono zależność pomiędzy wiekiem subiektywnym a wiekiem mózgu.
      Doktor Jeanyung Chey z Seulskiego Uniwersytetu Narodowego postanowiła odpowiedzieć na pytanie, czy subiektywne odczucie wieku w jakikolwiek sposób odzwierciedla biologiczny proces starzenia się.
      Wiadomo, że z wiekiem doświadczamy upośledzenia różnych funkcji poznawczych. Zmienia się m.in. objętość istoty szarej w mózgu, a zmiany te można śledzić za pomocą nowoczesnych technik obrazowania.
      Chey i jej zespół postanowili wykorzystać więc te techniki do zbadania zależności pomiędzy wiekiem subiektywnym a wiekiem mózgu. Poddali badaniu rezonansem 68 zdrowych osób w wieku 59–84 lat i badali objętość istoty szarej w różnych obszarach mózgu. Uczestnicy badań wypełniali też ankietę, podczas której oceniono ich zdolności umysłowe oraz pytano, czy czują się starsi czy młodsi niż wskazuje ich wiek biologiczny.
      Okazało się, że osoby, które czuły się młodsze niż ich wiek biologiczny, lepiej wypadały w teście pamięci, uważały się za zdrowsze i z mniejszym prawdopodobieństwem wykazywały objawy depresji. Przede wszystkim zaś objętość istoty szarej w ich mózgach była zwiększona.
      Odkryliśmy, że mózgi osób, które czują się młodziej, mają strukturę charakterystyczną dla młodszego mózgu. Różnica ta pozostaje widoczna nawet wówczas, gdy uwzględnimy wszelkie inne czynniki, takie jak osobowość, subiektywne odczucie stanu zdrowia, objawy depresji czy funkcje poznawcze, mówi Chey.
      Badacze sugerują, że osoby, które czują się starsze niż ich wiek biologiczny, mogą po prostu odczuwać starzenie się mózgu, utratę istoty szarej i funkcji poznawczych. Jednak jest zbyt wcześnie, by jednoznacznie stwierdzić, czy to charakterystyka mózgu jest bezpośrednio odpowiedzialna za odczuwanie wieku subiektywnego. Być może osoby, które czują się młodsze prowadzą bardziej aktywny fizycznie i umysłowo tryb życia, co korzystnie odbija się na stanie ich mózgu. To by jednak oznaczało, że osoby czujące się starsze robią coś wręcz przeciwnego. Jeśli ktoś czuje się starszy, niż jest w rzeczywistości, powinien pomyśleć o zmianie trybu życia, zwyczajów i aktywności. Powinien bardziej zadbać o zdrowie swojego mózgu, mówi Chey.

      « powrót do artykułu
    • By KopalniaWiedzy.pl
      Nikogo nie dziwi widok konia w czapraku, jednak wdzianko, które zakrywa ciało od karku po ogon aż do kopyt, to już zupełnie inna sprawa. Ostatnio australijscy miłośnicy wyścigów konnych mogli podziwiać odzianego w taki właśnie kombinezon championa sprinterów Hay Lista.
      Kombinezon zakłada się zaraz po biegu, by przyspieszyć regenerację. Ponieważ ogier odniósł w ciągu kariery szereg urazów, trener John McNair pomyślał, że warto spróbować, a było nad czym myśleć, bo koszt zakupu uniformu to aż 900 dolarów australijskich.
      To zasadniczo kombinezon uciskowy. Widzi się korzystających z takiego rozwiązania kolarzy, piłkarzy i innych sportowców. Ma pomagać przy zmęczeniu mięśni i ogólnej regeneracji. Przez kilka ostatnich tygodni wypróbowaliśmy piankę na koniu i różnica jest naprawdę ogromna - podkreśla McNair.
      Hidez Recovery Suit bazuje na metodzie stopniowego ucisku, która wspomaga krążenie i sprawia, że do różnych grup mięśni dociera więcej tlenu. Pianka opóźnia też ponoć początek bólu mięśni.
      Wydawać by się mogło, że ubranie konia w coś takiego zajmuje dużo czasu, jednak jak ujawnia trener, dzięki zamkom po 1,5 min jest już po wszystkim.
  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...