Skocz do zawartości
Forum Kopalni Wiedzy
KopalniaWiedzy.pl

W późnym glacjale osteoporoza i inne choroby szkieletowe były częste u mamutów

Rekomendowane odpowiedzi

Siergiej Leszczyński, paleontolog z Narodowego Badawczego Tomskiego Uniwersytetu Państwowego (TSU), badał szczątki jakuckich mamutów ze stanowiska Berelekh. Okazało się, że cierpiały one na choroby układu szkieletowego, które często widuje się u współczesnych ludzi.

Rosjanie podkreślają, że kości mamutów sprzed 12-13 tys. lat świetnie się zachowały. Przykrywały je osady, dzięki czemu nie uległy zwietrzeniu ani nie zostały zniszczone przez drapieżniki. Ponieważ w warunkach wiecznej zmarzliny rozkład tkanek zachodzi wolno, nawet po bardzo długim czasie na niektórych kościach można znaleźć tkankę chrzęstną.

Podczas prac Leszczyński zauważył, że objawy chorób układu szkieletowego - np. osteoporozy, osteolizy, zwłóknienia czy osteomalacji (rozmiękania) - występują w ok. 42% próbek. Co więcej, 2 rodzajów zmian patologicznych nie wykryto dotąd u mamutów. W przypadku jednej (po angielsku nazywanej rice grain lub articular mouse) w jamie stawu znajduje się wolny fragment kości lub tkanki chrzęstnej. U ludzi dość często obserwuje się coś takiego. Wskazuje to na poważną chorobę, np. martwicę podchrzęstną kości. Zwierzę z taką przypadłością miało ograniczoną mobilność i często bywało łatwym łupem dla drapieżników.

Druga z patologii polegała na niezamknięciu otworów wyrostków poprzecznych (foramen transversarium) kręgów szyjnych; przez nie zmierzają ku górze tętnica, żyły kręgowe i splot nerwów współczulnych. Ponieważ naukowcy znaleźli więcej kręgów z takimi zmianami, wiadomo, że należały one do różnych osobników.

Uzyskane wyniki potwierdzają hipotezę paleontologów z TSU, że przyczyną masowego wymierania mamutów był geochemiczny stres, wywołany niedoborem minerałów i dużymi zmianami ekologicznymi. Autorzy publikacji z pisma Quaternary International podkreślają, że ogólny obraz patologiczny przypomina chorobę Kaszina-Beka, u której podstaw leży niedobór selenu oraz jodu. Zmiany w kośćcu można by wyjaśnić silnym zakwaszeniem, widocznym w północnej Eurazji zwłaszcza w późnym glacjale (10-15 tys. lat temu).


« powrót do artykułu

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

×